Κάθε τελευταία ημέρα του καλοκαιριού συνηθίζω να κάνω έναν μικρό απολογισμό της περιόδου. Ένα ακόμη ανεπανάληπτο καλοκαίρι. Ανεπανάληπτο όχι με την έννοια του υπέροχου, αλλά του οριστικά τετελεσμένου. Και μια ματιά στους τελευταίους τρεις μήνες μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά διδακτική.
Πού να εστιάσεις όμως; Σε όσα δεν έκανες ενώ ήθελες; Σε όσα περίμενες να συμβούν αλλά δεν συνέβησαν; Ή σε όσα τελικά κατάφερες; Παράξενο, αλλά τα αρνητικά μοιάζουν πάντα περισσότερα από τα θετικά. Ίσως επειδή πονάνε περισσότερο. Όσα έγιναν είναι ήδη επιτυχίες, πρόοδος — αλλά και παρελθόν.
Τα ανεκπλήρωτα, αντίθετα, επιμένουν.
Και για κάποιον περίεργο λόγο, εκείνα του καλοκαιριού έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα. Δεν ξεχνιούνται τόσο εύκολα όσο τα αντίστοιχα των άλλων εποχών. Μήπως ο χειμώνας, η άνοιξη ή το φθινόπωρο δεν είναι γεμάτα από επιθυμίες, προσδοκίες, απογοητεύσεις και επιτεύγματα;
Είναι.
Το καλοκαίρι όμως είναι κάτι περισσότερο. Ίσως επειδή στο μυαλό μου ο χρόνος χωρίζεται σε τρεις μήνες καλοκαίρι και… στον υπόλοιπο χρόνο. Κάθε πρώτη Ιουνίου αναρωτιέμαι πόσο γρήγορα θα περάσει και αν θα προλάβω να το καταλάβω. Και κάθε 31 Αυγούστου ακούω το ίδιο τραγούδι του Δάκη, που εξακολουθώ να θεωρώ κορυφαίο σε νόημα και μελωδία.
Ίσως τελικά το καλοκαίρι να μη μετριέται από όσα ζήσαμε, αλλά από εκείνα που θα θυμόμαστε πως δεν ζήσαμε.
Κλείσε λοιπόν τα μάτια και θυμήσου.
Τι ήταν αυτό το καλοκαίρι για σένα;
