Με πολύ μεγάλη μου χαρά (και έκπληξη) ειδοποιήθηκα από το Facebook για μία κριτική σχετικά με το ομώνυμο βιβλίο του πατέρα μου, την οποία συνέγραψε η Κυρία Κλεονίκη Παυλίδου — μια κυρία που δεν γνωρίζω και με την οποία δεν είμαστε φίλοι.
Την ευχαριστώ θερμά για την ανάρτησή της και για τα λόγια της, που δείχνουν πως η ευαισθησία δεν είναι ποτέ παλιά, ούτε ξεπερασμένη. Το «Σαν όνειρο σαν ψέμμα» δεν είναι απλώς ένα βιβλίο· είναι η ανάσα δύο ανθρώπων από το 1951, μια ανάσα που εξακολουθεί να ακούγεται.
Είμαι πραγματικά ευγνώμων προς την Κυρία Παυλίδου που την άκουσε — και την ευχαριστώ ιδιαιτέρως για την τόσο προσεγμένη κριτική της.
Με την ευκαιρία αυτή, σας ανακοινώνω πως ετοιμάζεται η έκδοση του πρωτότυπου χειρόγραφου βιβλίου των Δημοτικών Τραγουδιών, όπως αυτό γράφτηκε την περίοδο 1942–1945 από τον πατέρα μου. Χειρόγραφο, διότι περιέχει τις σημειώσεις του όπως τα συνέλεγε — και πλέον ολόκληρο σκαναρισμένο.
