“Η μνήμη δεν κοιμάται. Κάθε πέτρα, κάθε σπασμένο κερί, κουβαλάει μια ιστορία. Σκιές, οι οποίες περιμένουν να φωτιστούν.”
Μια φράση από τις σκέψεις μου, γράφοντας και προετοιμάζοντας τις νέες ταινίες. Όταν γράφω με μολύβι δεν… κινδυνεύω. Όταν όμως χρησιμοποιώ πένες το καλοκαίρι είναι κάτι διαφορετικό. Το μελάνι τους εξατμίζεται από τις υψηλές θερμοκρασίες ενώ χρειάζεται και προσοχή, όταν τις… ανεφοδιάζω.
Σήμερα το απόγευμα ενώ σκεφτόμουν πως πρέπει να προσέχω, τότε ακριβώς χύθηκε το μελάνι στο γραφείο και στα χέρια μου και δημιουργήθηκαν θαυμάσια σχήματα στο χαρτί· αυτές οι μελανιές, περιττό να προσθέσω κάλυψαν ό,τι ήταν γραμμένο και αυτό… πέταξε για άλλους κόσμους.
Αλλά όπως ήταν σκούρο το μελάνι και κάλυπτε τα γράμματα σκέφτηκα πως η μνήμη δεν κοιμάται.
Κάθε χυμένο μελάνι κρύβει μία ιστορία, κάθε σπασμένο κερί μιάν άλλη. Και το μελάνι ήταν σα μια σκιά, η οποία τη στιγμή εκείνη κάλυψε τις ιδέες. Κι όμως το κείμενο δε χάθηκε, μια σκιά το κάλυψε περιμένοντας να φωτιστεί. Και το φως αυτό προερχόταν από τη μνήμη…
Και αμέσως μετά μου ήρθε στο μυαλό μια γυναίκα, η οποία πάντα μου άρεσε μαζί με το τραγούδι της… μνήμης. Η Αλέκα Κανελλίδου, με την τόσο ερωτική και μελωδική φωνή της μας στέλνει στο χθες…
Μια μελανιά στο χαρτί και αλλάζει η ζωή σου…
Εδώ το σχετικό τραγούδι.
