-Μπορεί να εξαγοραστεί, αλλά δεν σου είναι χρήσιμος.
-Γιατί;
-Μισεί τους Αμερικανούς.
-Μισεί τα Αμερικανικά χρήματα;
-Δεν θα τα έπαιρνε ποτέ από έναν Αμερικανό.
Διάλογος μεταξύ Αμερικανού μυστικού πράκτορα και Σοβιετικού διπλωμάτη αυτομολήσαντα στη Δύση αναφερόμενος σε κάποιον Κουβανό αξιωματούχο με ελαστική εθνική συνείδηση. Προφανώς ο τελευταίος αγαπούσε τα Αμερικανικά χρήματα αλλά η… ιδεολογία του δεν του επέτρεπε να τα πάρει από Αμερικανό!
Εύκολο πρόβλημα για τους Αμερικανούς: του τα παρέδωσε ομοεθνής του!
Ο διάλογος είναι από το σενάριο της κατασκοπευτικής κινηματογραφικής ταινίας Topaz του 1969, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Και φυσικά σε αυτόν τον διάλογο κρύβεται η πεμπτουσία αφ΄ ενός της (κάθε) πολιτικής και όχι μόνον της Αμερικανικής (αντικαταστήστε το “Αμερικανικά” με οτιδήποτε άλλο, καθότι η εξίσωση πάντα λειτουργεί) και αφ΄ ετέρου αναρωτηθείτε πόσο “χρήσιμοι” είναι εκείνοι, οι οποίοι μισούν κάποιους αλλά όχι το χρήμα τους. Και αυτοί για κάθε κράτος και κοινωνία είναι μέλη της ίδιας της κοινωνίας.
Παρακάτω ο ακριβής διάλογος στα Αγγλικά:
-He can be bought, but he is of no use to you.
-Why?
-He hates Americans.
-Does he hate American money?
-He would never take it from an American.
Παρεμπιπτόντως ενώ η ταινία έχει χαρακτηρισθεί το 1996 από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως “πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική” και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών, εμένα μου φάνηκε γενικώς μέτρια. Κυρίως η πολυπλοκότητα του σεναρίου σε συνδυασμό με πολλά πρόσωπα μικρής σημασίας, τα οποία τελικά δυσκολεύουν το θεατή να παρακολουθήσει την πλοκή.
Η καλύτερή της στιγμή ωστόσο είναι η εισαγωγή της, όπου δείχνεται ο τρόπος αυτομόλησης του Σοβιετικού διπλωμάτη και της οικογενείας του. Η συνέχεια μάλλον απογοητεύει. Τα Αμερικανικά όμως χρήματα ποτέ!
