Παρακολούθησα την κιν/κή ταινία με τον ομώνυμο τίτλο και πραγματικά χάρηκα! Χάρηκα, διότι επιτέλους είδα μία εξαιρετική ταινία μακριά από τις διάφορες ανοησίες, οι οποίες προβάλλονται και προωθούνται πρώτα σε επίπεδο marketing “πείθοντας” με τον τρόπο αυτό τους εν δυνάμει θεατές τους, πως πρόκειται για μία σπουδαία ταινία προτού καν προβληθεί.
Και όταν προβάλλονται αναγκάζεσαι να δεχτείς πως είναι “σπουδαίες”, διότι εάν δηλώσεις διαφορετικά θα σε φάει η μαρμάγκα!
Η συγκεκριμένη είναι Βραζιλιάνικη παραγωγή και ευτύχησε να λάβει και πολλά βραβεία μεταξύ των οποίων και το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Αλλά τα βραβεία στα φεστιβάλ δεν έχουν κανένα νόημα και σας το γράφω ο ίδιος, ο οποίος εδώ και ένα έτος έχω λάβει αρκετά. Το σπουδαίο είναι τι μεταδίδει και πώς νοιώθεις βγαίνοντας από την αίθουσα. Και ακόμα σπουδαιότερο τι έχεις προσλάβει και πόσο άνοιξε ο νους σου και τι προβληματισμούς και ερεθίσματα σου δημιουργήθηκαν. Πάντα λοιπόν πίστευα και πιστεύω, για να κλείσω την παρένθεση, πως εάν καταφέρεις και επηρεάσεις θετικά έστω και έναν άνθρωπο στην ουσία έχεις συμβάλει στον να αλλάξεις τον Κόσμο όλον.
Το “Είμαι Ακόμα εδώ” είναι μία σπουδαία ταινία όχι όμως από ψυχολογικής απόψεως. Δεν είναι αυτό. Είναι μία άριστη –το τονίζω ΑΡΙΣΤΗ- απεικόνιση πραγματικών γεγονότων με άφθαστο ρεαλισμό και τεχνική συνοδευόμενες με ηθοποιίες πέραν οποιασδήποτε κριτικής. Είναι εντυπωσιακό, αλλά όλοι, μικροί, μεγάλοι υποδύονται τέλεια τους ρόλους τους.
Την παρακολούθησα με πολύ μεγάλη προσοχή –κυριολεκτικά- και από την πρώτη στιγμή δεν είχα καμία αμφιβολία πως η ταινία αυτή δεν επρόκειτο να έχει κανένα σημείο, το οποίο θα σε προβληματίσει (από κινηματογραφικής απόψεως). Τίποτα! Από την αρχή έως το τέλος και αναφερόμαστε σε μία ταινία 2 ωρών και σχεδόν 20 λεπτών, κανένα ψεγάδι ούτε στο σενάριο, ούτε στην πλοκή, ούτε πουθενά! Σημειωτέον πως διαχωρίζεται χρονικά σε τρεις περιόδους: 1970, 1996 και 2014.
Οι παραγωγοί πρόσεξαν τόσο πολύ ώστε να αναρωτιέσαι πώς πέτυχαν τόσο πιστή απεικόνιση κάθε χρονικής περιόδου στην κάθε της λεπτομέρεια.
Τώρα η υπόθεση και σκοπίμως άφησα το σημαντικότερο στο τέλος. Μία καθαρά πολιτική ταινία, ή οποία περιγράφει την απαγωγή και εξαφάνιση ενός πολιτικού μηχανικού και πρώην βουλευτή την περίοδο της χούντας στη Βραζιλία. Δεν θα ήθελα να γράψω περισσότερα, διότι δεν πρέπει να αποκαλύψω την πλοκή της. Έγραψα προηγουμένως πως δεν είναι ψυχολογική. Αυτό είναι εν μέρει ακριβές, διότι απλούστατα… δεν χρειάζεται! Αποδίδονται με τόση φυσικότητα τα γεγονότα, ώστε η ψυχολογία των πρωταγωνιστών προκύπτει αυτονόητα. Βιώνεις ΚΑΙ εσύ ο ίδιος τα συναισθήματά τους.
Μετά από καταιγισμό ανοησιών μία ταινία διαμάντι, την οποίαν είμαι σίγουρος πολλοί δεν έχετε ακούσει. Γιατί να γράψουν για τη συγκεκριμένη όταν τα φανταχτερά σκουπίδια κυριαρχούν;
Και κάτι ακόμα. Η πρωταγωνίστρια Fernanda Torres διδάσκει υποκριτική. Δεν έχω λόγια… αλλά και πάλι τονίζω πως όλοι οι ηθοποιοί είναι σε αντίστοιχο επίπεδο, απλώς η Fernanda τυχαίνει λόγω της υπόθεσης να πρωταγωνιστεί.
