Κατ΄ αρχάς ΔΕΝ είμαι γνώστης των μεταλλικών κατασκευών. Αντιλαμβάνομαι προφανώς τη στατική τους λειτουργία και το δομικό μοντέλο, αλλά δεν γνωρίζω να “οσφρανθώ” τα ευπαθή τους σημεία. Εν τέλει δεν έχω ασχοληθεί με αυτό το είδος των κατασκευών και ως εκ τούτου δεν μπορώ να εκφέρω άποψη. Ούτε κατασκευαστική εμπειρία διαθέτω για αυτού του είδους τις κατασκευές.
Ακόμα και εάν είχα στα χέρια μου την αρχική στατική μελέτη δύσκολα θα μπορούσα να αποφανθώ για την σημερινή κατάσταση του στεγάστρου. Θυμάμαι πριν από χρόνια, επειδή μου άρεσαν αυτές οι κατασκευές (από επιστημονικής απόψεως εννοώ) είχα επισκεφθεί το Ολυμπιακό στάδιο του Μονάχου και παρατήρησα από κοντά τη δομή του εκεί εντυπωσιακού στεγάστρου: πολύπλοκο!
Λοιπόν!
Δύο μόνο σημεία θα ήθελα να επισημάνω:
Α. Το Τεχνικό
Έχει πολύ μεγάλη σημασία στο σχεδιασμό μίας κατασκευής, ο τρόπος ανέγερσης σε σχέση με το υπάρχον τεχνικό δυναμικό, αλλά και η απλότητά της και η ευκολία συντήρησής της σε βάθος χρόνου. Τα στρατιωτικά οχήματα λόγου χάριν είναι εξαιρετικά απλά στο σχεδιασμό και τη συντήρησή τους. Ένα σπορ αυτοκίνητο όμως γεμάτο καμπύλες και αεροτομές είναι ιδιαιτέρως ευαίσθητο στις πραγματικές συνθήκες (χαμηλό ύψος, πανάκριβη συντήρηση, μεγάλου κόστους επισκευές σε περίπτωση ακόμα και ενός μικρού ατυχήματος ή μίας γρατζουνιάς).
Άρα ό,τι έχεις θα πρέπει να το αντιμετωπίζεις κατάλληλα αλλά και να επιλέγεις αυτό, το οποίο εκφράζει τον πολιτισμό και τα δεδομένα της δικής σου κοινωνίας. Και συνεχίζω εδώ…
Β. Το Αρχιτεκτονικό
Είναι εντυπωσιακά όλα αυτά τα οικοδομήματα, αλλά εμένα προσωπικά με απωθούν. Υποκειμενικό αυτό. Δεν μπορώ με τίποτα να αντικαταστήσω στο μυαλό μου τη λιτή ομορφιά και απλότητα των κτισμάτων της Ελληνικής αρχιτεκτονικής. Όμορφη η όπερα του Σίδνεϋ αλλά εκφράζει το… Σίδνεϋ και το πνεύμα της Αυστραλίας. Εντυπωσιακό το στέγαστρο του Μονάχου, αλλά είναι Γερμανικής αισθητικής. Να μην συνεχίσω…
Ο Καλατράβα είναι Ισπανός με το αντίστοιχο πολιτιστικό υπόβαθρο. Αυτά δε τα έργα είναι γλυπτά μεν και ξεχωριστά, εκφράζουν ωστόσο την τάση της εποχής μας: τον εντυπωσιασμό και την εικόνα (ό,τι συμβαίνει και στα… κοινωνικά δίκτυα).
Για το στάδιο της Μαδρίτης ή της Βαρκελώνης ενδεχομένως να ήταν τοποθετημένα στη “θέση” τους. Η Αθήνα ΔΕΝ τα είχε καθόλου ανάγκη. Και δεν υπήρχε επίσης και κανένας λόγος να χρησιμοποιηθεί μέταλλο στη χώρα του μαρμάρου, του οπλισμένου σκυροδέματος και της πέτρας.
Και τι σχέση έχει η απίστευτα λιτή διαχρονική ομορφιά του Παρθενώνα με το στέγαστρο του Καλατράβα (ανίερη σύγκριση). Καμία. Ένδειξη παρακμιακής κοινωνίας χωρίς ταυτότητα.
Αυτά τα ολίγα περί στεγάστρων ΑΝΕΥ εντυπωσιασμού.
