Σήμερα το πρωί βγαίνοντας από την πόρτα βλέπω να περπατά κάποιος στο δρόμο. Στην πρώτη γωνία έστριψε, στην ίδια γωνία όπου θα έστριβα και εγώ. Μία γυναίκα με ένα καλάθι με ψώνια εμφανίστηκε από τον άλλο δρόμο και συνέχισε εκεί, όπου είμαστε και εμείς οι δύο.
Μπροστά λοιπόν ο πρώτος, στη μέση εγώ και πίσω μου η γυναίκα. Και τότε μου φάνηκε πολύ περίεργο πως ξαφνικά τρεις άνθρωποι περπατούσαν προς την ίδια κατεύθυνση. Είναι τόσο σύνηθες ωστόσο αυτό και καθημερινό, ώστε αναρωτήθηκα τι ήταν αυτό, το οποίο με έκανε να το προσέξω;
Λοιπόν, η αίσθηση της κοινής πορείας αν και με διαφορετικό σκοπό δημιουργούσε μία πολλαπλασιαστική αύρα δίνοντάς σου την ψευδαίσθηση του ορθού δρόμου: δεν είμαι μόνος, είναι και άλλοι μαζί μου.
Μία επικίνδυνη ψευδαίσθηση όταν κινείσαι μέσα σε μία αγέλη, μία αγαλλίαση όμως πως δεν είσαι μόνος σε άλλη περίπτωση· ιδιαίτερα όταν είσαι με άλλους για έναν κοινό και καλό σκοπό (και πάλι όμως, όπως ΕΣΥ νομίζεις).
Πόσο ανόητη σκέψη η προηγούμενη, αλλά και γιατί να τη σκεφτώ;
