Ωραίο θέμα επέλεξα για αυτό το πολύ ζεστό Αυγουστιάτικο απόγευμα. Ζόμπι και ξερό ψωμί οι δύο ταινίες με αρκετά μεγάλη χρονική διαφορά. Η πρώτη του 2016 ενώ η δεύτερη η κλασσική ταινία του είδους του 1968.
Γενικά αντιπαθώ τις ταινίες με αυτή τη θεματολογία. Ή μάλλον τις αντιπαθούσα. Ομολογώ βεβαίως πως η κλασσική Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών μου άρεσε σε αντίθεση με την πιο σύγχρονη και Κορεάτικη παρακαλώ. Η παλαιότερη είναι περισσότερο αργή και με έμφαση στους χαρακτήρες ενώ η σύγχρονη έχει περισσότερη δράση αν και από τεχνικής απόψεως άριστη.
Στο ενδιάμεσο έχουν γυριστεί και πολλές άλλες, με πικρό χιούμορ ή περισσότερες σκηνές τρόμου, ωστόσο λίγο πολύ όλες έχουν μερικά κοινά χαρακτηριστικά.
Συνήθως είσαι κάπου εγκλωβισμένος ή σε χώρο, όπου δεν μπορείς να απομακρυνθείς, όπως σε ένα τραίνο ή μία αγροικία και ξαφνικά αντιμετωπίζεις την απειλή ή εφιάλτη να μολυνθείς από ζόμπι, τα οποία εάν σε δαγκώσουν σου αφαιρούν την ανθρώπινη συνείδηση και σε μετατρέπουν σε ένα ανθρωπόμορφο τέρας, το οποίο επιδιώκει να μολύνει όσο περισσότερους μπορεί.
Γίνεται σκοπός του!
Σε όλες επίσης αναπτύσσεται και το ζήτημα της συμπεριφοράς των υγιών σε ακραίες συνθήκες και ενόσω βιώνουν τον κίνδυνο… ζομπιοποίησης. Εκεί η ιδιοτέλεια, ο εγωισμός, η βία, ο ρατσισμός, η παράνοια, ο πανικός για να αναφέρω μερικά, μετατρέπουν τους υγιείς σε… ζόμπι προτού τους δαγκώσουν τα πραγματικά ζόμπι.
Και ξαφνικά οι ταινίες με αυτό το θέμα αποκτούν αλληγορική αξία, διότι τα ζόμπι θα μπορούσαν να είναι πλέον ιδέες, πεποιθήσεις, κοινωνικές τάσεις. Σε κάποια ταινία του είδους, αυτή νομίζω με τον ωραίο τίτλο “Τα Ζόμπι δεν είναι Χορτοφάγα” (1985), οι ανθρώπινοι εγκέφαλοι είναι τα… σνακς, τα οποία με βουλιμία καταναλώνουν μετατρέποντας ανθρώπους σε ανεγκέφαλα ζόμπι (τα οποία αποκτούν τα ίδια γούστα και με την ίδια όρεξη στη συνέχεια).
Πόσο όμως πραγματικά συμβαίνουν όλα αυτά;
Τα σύγχρονα ζόμπι δεν είναι ούτε αργοκίνητα ούτε βίαια και επιθετικά είναι κομψά και περιβάλλονται από έναν μανδύα ανάλογο με το τι… σνακ εγκεφάλου επιθυμούν (βλέπετε δεν έχουν όλοι οι εγκέφαλοι την ίδια γεύση, το υποθέτω δηλαδή αυτό).
Και δεν χρειάζεται να είσαι περιορισμένος σε ένα τραίνο ή μία απομακρυσμένη αγροικία. Κυκλοφορείς στο ανοιχτό πεδίο, όλα είναι γύρω σου προσβάσιμα, αλλά τα ζόμπι δεν ολιγωρούν. Φροντίζουν γλυκά να σε δαγκώνουν ή να σου ρουφούν με το πλαστικό ή χάρτινο καλαμάκι τον εγκέφαλό σου. Και δεν το καταλαβαίνεις, αλλά έχεις ήδη μετατραπεί σε ένα θαυμάσιο, φυσιολογικό ζόμπι, το οποίο είναι έτοιμο να υπακούσει στις εντολές των αρχι-ζόμπι, τα οποία όμως όλως παραδόξως ΔΕΝ είναι ζόμπι. Τα έχουν 400 (τετρακόσια)…
Πείνασα… σκέφτομαι ένα σνακ τώρα, αλλά δεν μπορώ να αποφασίσω τη γαρνιτούρα.
Το ενσταντανέ από τη Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών του 1968.
