Η ζωή μοιάζει να προχωρά με άλματα. Από τη μία ημέρα στην άλλη μπορεί να ανατραπεί μια συνθήκη, να ανοίξει μια πόρτα, να κλείσει μια άλλη. Κάποιες φορές η αλλαγή είναι τόσο απότομη που σχεδόν δεν προλαβαίνουμε να την παρακολουθήσουμε.
Κι όμως, στο ενδιάμεσο, η πραγματική πορεία γίνεται με βήματα. Μικρά, καθημερινά, σχεδόν αόρατα. Είναι αυτά που δεν συζητάμε, δεν ανακοινώνουμε, δεν φωτογραφίζουμε — αλλά είναι εκεί, και χτίζουν το έδαφος πάνω στο οποίο θα πατήσει το επόμενο άλμα.
Μπορεί να αντιστραφεί αυτό; Ίσως ναι. Ίσως κάθε μέρα κάνουμε άλματα — εσωτερικά, ψυχικά, νοητικά — και η πρόοδος εμφανίζεται βαθμιαία, σαν να ωριμάζει μέσα μας μέχρι να γίνει ορατή στους άλλους.
Τελικά, ποια είναι η επιλογή; Άλματα ή βήματα; Δεν νομίζω πως χρειάζεται να διαλέξουμε. Τα άλματα μάς μετακινούν γρήγορα. Τα βήματα μάς μετακινούν σταθερά. Και η ζωή προχωρά όταν τα δύο συνεργάζονται: όταν το θάρρος του άλματος στηρίζεται στην υπομονή του βήματος.
Να γιατί μου αρέσουν οι ακρίδες… Γιατί ξέρουν να στέκονται αθόρυβα στο ίδιο σημείο, να προετοιμάζουν το έδαφος με υπομονή, κι όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, να εκτινάσσονται στο κενό χωρίς να φοβούνται το ύψος.
Εσύ στην καθημερινότητά σου, νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε φάση «προετοιμασίας» ή ετοιμάζεσαι για το επόμενο μεγάλο άλμα;
