Ήταν σαν σήμερα, Κυριακή 14 Ιουνίου του 1987, όταν η Εθνική Ελλάδος μπάσκετ κατακτούσε το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα, νικώντας το πανίσχυρο συγκρότημα της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Ένας αγώνας θρύλος: 103-101 στην παράταση, μετά το 89-89 του κανονικού αγώνα!
Ήταν μια φοβερή βραδιά! Μόνο που για εμένα υπήρχε και μία πρακτική δυσκολία. Την επομένη ημέρα, στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ανατόλια της Θεσσαλονίκης, θα έγραφα εξετάσεις για το GRE (Graduate Record Examination), προαπαιτούμενο για την παρακολούθηση μεταπτυχιακού προγράμματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. GRE σημαίνει ουσιαστικά “Εξέταση Πρόσβασης σε Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών”. Είναι μία πολύ σημαντική παράμετρος αξιολόγησης, την οποία έχει θεσπίσει το ETS (Educational Testing Service). Αυτές οι εξετάσεις, μαζί με το TOEFL (Test of English as Foreign Language), είναι αναγκαίες εκτός από την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο και για την έκδοση της εκπαιδευτικής βίζας.
Θυμάμαι δεν υπήρχε διαθέσιμη θέση στην Αθήνα και αναγκαστικά έκλεισα στη Θεσσαλονίκη. Το βράδυ της Κυριακής θα πηγαίναμε με την αδελφή μου και τον γαμπρό μου στο εξοχικό τους στον Πλαταμώνα, ώστε να διανυκτερεύαμε εκεί και πολύ νωρίς τη Δευτέρα να αναχωρούσαμε για τη Θεσσαλονίκη, καθώς οι εξετάσεις διεξάγονταν πρωινή ώρα. Η επίτευξη μιας χαμηλής βαθμολογίας ήταν εκτός συζήτησης. Απλά δεν σε δέχονταν· απαιτούσαν υψηλό σκορ.
Μην το γελάτε, δεν ήταν απλό και θυμάμαι πόση προετοιμασία έκανα. Ειδικά το τμήμα εκείνο με το λεξιλόγιο. Αλλά το ευτύχημα ήταν πως πάρα πολλές δύσκολες λέξεις είχαν… Ελληνική ρίζα, και αυτό μας καθιστούσε σε πλεονεκτική θέση έναντι άλλων.
Ναι, αλλά το βράδυ της νίκης πού να κοιμηθούμε από τη χαρά μας; Καμία διάθεση, μόνο πανηγυρισμοί! Ξενυχτήσαμε για τα καλά, αλλά το πρωί ξυπνήσαμε με τεράστια ενέργεια και χαρά! Κι εγώ, με τον αέρα της νίκης… πέταγα!
Δεν καταλάβαινα τίποτα –ούτε κόπωση, ούτε δυσκολίες, ούτε διαδρομές– και έγραψα πάρα πολύ καλά! Αναρωτιέμαι εάν είχαμε ηττηθεί πώς θα ήμουν. Η νίκη μίας ομάδας λίγων ανθρώπων δίνει φοβερή ώθηση. Εδώ λυγίσαμε τη Σοβιετική Ένωση, θα με σταματούσε η Αμερική; Ούτε για αστείο! Τα άλλα είναι ιστορία!
Και ενώ η νίκη του ενός γίνεται συχνά νίκη των πολλών, με την ήττα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εάν συνηθίσεις να χάνεις “μαζί με τους πολλούς”, κρυμμένος πίσω από μια συλλογική αποτυχία, τότε κινδυνεύεις να αποδεχτείς την ήττα ως κανονικότητα. Έτσι δημιουργείται μια καθ’ έξιν νοοτροπία ηττοπάθειας.
Εσύ, σε ποια νοοτροπία ανήκεις;
