Σήμερα ήθελα να ανεβάσω κάτι όμορφο αλλά συνάμα και τραγικό. Και στο νου μου ήρθε μία αγαπημένη ηθοποιός, η Φάρα Φώσετ. Ένα από τα κορίτσια των Άγγελων του Τσάρλι, σειρά την οποίαν μανιωδώς παρακολουθούσαμε την εποχή της… αθωότητας για εμάς (ενώ έκαναν πάρτυ τα κάθε είδους λαμόγια, αλλά εμείς χαμπάρι δεν παίρναμε) πιστεύοντας σε ιδεολογίες, αξιοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη.
Εμένα για να είμαι ειλικρινής με τρόμαζε η ομορφιά της Φάρα. Προτιμούσα τις περισσότερο συμβατικές εμφανισιακά άλλες κοπέλες των Άγγελων του Τσάρλυ. Αλλά η Φάρα δεν έπαυε να λάμπει.
Παρεμπιπτόντως όταν επρόκειτο να μεταβώ στις Ηνωμένες Πολιτείες για πρώτη φορά είχα στα όνειρά μου πλάσει πως θα συναντήσω πολλές… Φάρα. Τελικά δε συνάντησα ούτε σκέτο το Φ. Ήταν ένα σοκ… Η πιο όμορφη ήταν μία κομμώτρια που μου άρεσε πολύ, έπρεπε και να κουρεύομαι που και που ακόμα και στην Αμερική, αλλά ποτέ δεν βρήκα το θάρρος να της μιλήσω. Ο ξένος είναι πάντα ξένος…
Αλλά τέλος πάντων πώς μου ήρθε να γράψω για τη Φάρα;
Δύο είναι οι λόγοι.
Ο πρώτος αφορά την κακοποιητική συμπεριφορά, την οποία αυτή η γυναίκα δέχτηκε από τον Ράιαν Ο’Νιλ. Ένα από τα γλυκύτερα πρόσωπα του Χόλυγουντ, ο οποίος όμως ήταν ένας βίαιος –και όχι μόνον- άνδρας. Μία τεράστια διαφορά μεταξύ της εικόνας και της πραγματικότητας. Και δεν ήταν ο μόνος. Υπήρχε και άλλος κακοποιητής…
Μία τόσο όμορφη και διάσημη γυναίκα, αλλά δεν απέφυγε τη διαπροσωπική βία.
Ο άλλος αφορά το χρόνο ζωής της. Πέθανε στην ηλικία μου, στα 62 της έτη. Η ομορφιά της δεν της έδωσε χρόνια. Κρίμα μεγάλο…
Ό,τι λάμπει… γι΄ αυτό μην κρίνετε…
