Κάπου στο διαδίκτυο είδα αυτό το μιμίδιο (meme) και ξαφνικά γέμισα… κινέζικες σκέψεις:
“Πούλησε σε έναν άνθρωπο ένα εισιτήριο κινηματογράφου και θα είναι φτωχός για μία ημέρα.
Δίδαξε έναν άνθρωπο να φτιάχνει ταινίες και θα είναι φτωχός για μια ζωή.”
Αμέσως συνειρμικά μου ήρθε στο μυαλό η αυθεντική ανάλογη πολύ γνωστή επίσης κινέζικη παροιμία:
“Δώσε σε έναν άνθρωπο ένα ψάρι και θα τον ταΐσεις μία ημέρα.
Μάθε τον να ψαρεύει και θα τον ταΐζεις μιά ζωή.”
Πράγμα, το οποίο σημαίνει ότι ΕΣΥ θα… πεθάνεις της πείνας αφού αυτός δεν θα έχει ανάγκη να αγοράζει τα ψάρια σου· άσε που μπορεί να αποφασίσει να εμπορεύεται και αυτός ψάρια και τότε στην χειρότερη περίπτωση θα χρεοκοπήσεις.
Βέβαια υπάρχει και η εκδοχή να μην του αρέσουν τα ψάρια και να είναι χορτοφάγος ή μόνο κρεατοφάγος και τότε και το χρόνο σου έχασες για να του διδάξεις την αλιευτική τέχνη ενώ ούτε και για τον ίδιον θα έχει κάποια χρησιμότητα.
Στο… κινηματογραφικό μιμίδιο τώρα το μήνυμα είναι σοφότερο και κάπως διαφορετικό. Ο εμπνευστής του ήθελε να εκφράσει πώς από τον κινηματογράφο δεν μπορείς να κερδίσεις χρήματα. Και αυτό είναι… αλήθεια!
Αλλά το μιμίδιο πάσχει διότι στην πρώτη περίπτωση σημαίνει πως για να του πουλήσεις ένα εισιτήριο έχεις ήδη φτιάξει μία ταινία ή και εάν όχι έχεις δικόν σου κινηματογράφο ή πλατφόρμα και ως εκ τούτου θέλεις να αποκτήσεις κοινό. Αυτό εξ΄ άλλου δεν θέλει κάθε δημιουργός;
Εάν τώρα πιστεύεις πως φτιάχνοντας ταινίες θα είσαι πάντα φτωχός, το καλύτερο, το οποίο έχεις να κάνεις είναι να διδάξεις σε όσο το δυνατόν περισσότερους πώς να… φτιάχνουν ταινίες! Εξολοθρεύεις με τον τρόπο σου τον ανταγωνισμό! Αλλά τότε θα πρέπει και ΕΣΥ να σταματήσεις να τις φτιάχνεις αφού παραδέχεσαι ουσιαστικά πως θα παραμείνεις φτωχός.
Όλα αυτά ακούγονται… κινέζικα και θα χαθούμε στα ιδεογράμματα.
Που και πού όμως κάποιος Κινέζος θα σκεφτεί και κάτι καλό, όπως για παράδειγμα οι δύο παρακάτω παροιμίες, η μία… αισθηματικού ενδιαφέροντος ενώ η άλλη πρακτικού:
“Το φιλί είναι σα να πίνεις αλατισμένο νερό: πίνεις και η δίψα σου αυξάνεται!”
Σίγουρα έχουν σχετική εμπειρία αφού κάποτε ήταν η πολυπληθέστερη κοινωνία αλλά φαίνεται πως η μετάβαση στον Δυτικό τρόπο ζωής έκανε το άλας να μωρανθεί και το φιλί έχασε κάπως τη γεύση του.
Όσον αφορά την επόμενη είναι περισσότερο περίπλοκη αλλά ουσιαστική:
“Για ένα νύχι, χάθηκε το παπούτσι, για ένα παπούτσι χάθηκε το άλογο, για ένα άλογο χάθηκε ο αγγελιοφόρος, για έναν αγγελιοφόρο χάθηκε το μήνυμα, για ένα μήνυμα χάθηκε η μάχη, για μία μάχη χάθηκε το βασίλειο…”
Σκεφτείτε πόσες φορές για κάτι εντελώς ασήμαντο, όπως ένα νύχι ας πούμε, χάνεται (ή χάνετε καλύτερα) ένα βασίλειο.
Όχι όμως και πως όταν σπάσει ένα νύχι του ποδιού σου δεν πονάς!
Σημ: Πάντως, η προσέγγισή μου πέραν του χιουμοριστικού της χαρακτήρα, ειδικά στα… ψάρια είναι ο κανόνας σε πολλές επιχειρήσεις, τουλάχιστον στην Ελληνική αγορά. Σκεφτείτε ωστόσο εάν η Google αποκάλυπτε τον κώδικα αναζητήσεων ή η OpenAI το ανάλογο της τεχνητής νοημοσύνης ή η Coca Cola τη συνταγή της! Το “μυστικό” είναι ο πυρήνας κάθε βιομηχανίας και όχι μόνον. Χωρίς “μυστικό” απλά δεν υπάρχεις!
