Ένα Λοφάκι Έξι Πόδια επί Τρία

Στα 1909 έγραφε ο Αυστριακός Αρχιτέκτων Adolf Loos σε ένα άρθρο του με τον τίτλο “Αρχιτεκτονική”:

“Όταν σε ένα δάσος βρούμε ένα λοφάκι, έξι πόδια μακρύ και τρία πόδια φαρδύ, σαν μια πυραμίδα φτιαγμένη με το φτυάρι, γινόμαστε σοβαροί και κάτι μας λέει μέσα μας: εδώ είναι κάποιος θαμμένος: αυτό είναι αρχιτεκτονική.”

Παρ΄ όλη την άθλια ποιότητα του ατόμου αυτού, ο οποίος καταδικάστηκε το 1928 για παιδοφιλία, κάτι, το οποίο επιβεβαιώθηκε με το άνοιγμα του φακέλου του το 2008 και παρ΄ όλο που και ο ίδιος δεν το τήρησε καθόλου, όσον αφορά το αρχιτεκτονικό του έργο, η πρόταση είναι ορθή κατά τη γνώμη μου και καταδεικνύει πως η εξωτερική μορφή πρέπει να υποδηλώνει την λειτουργία που το χτίσμα κλείνει μέσα του.

Θα ήθελα να συμπληρώσω πως εάν το προηγούμενο είναι σωστό, τότε “Αρχαιολογία” είναι η ανασκαφή του τύμβου και η εξεύρεση του τάφου, ενώ “Κινηματογραφία” είναι να ανακαλύπτεις κρυμμένο θησαυρό σε ασύλητο τάφο, ενώ ΔΕΝ υπάρχει ούτε τάφος ούτε καν το λοφάκι!