Υπάρχει ένα πολύ ξεχωριστό, ενδιαφέρον και παράδοξο γεγονός, το οποίο ασφαλώς γνωρίζουν οι φίλοι της αεροπορικής ιστορίας.
Το Grumman F11F Tiger ήταν ένα από τα πρώτα υπερηχητικά μαχητικά του Αμερικανικού Ναυτικού και έμεινε στην ιστορία για ένα μοναδικό περιστατικό: στις 21 Σεπτεμβρίου 1956, κατά τη διάρκεια δοκιμών, ο πιλότος Tom Attridge κατάφερε άθελά του να καταρρίψει το ίδιο του το αεροπλάνο.
Κατά τη διάρκεια βύθισης άνοιξε πυρ με τα πυροβόλα του. Τα βλήματα, αφού εκτοξεύθηκαν, άρχισαν να επιβραδύνονται λόγω της αντίστασης του αέρα και να ακολουθούν καθοδική τροχιά. Το Tiger, συνεχίζοντας τη βύθιση, βρέθηκε λίγα δευτερόλεπτα αργότερα πάνω στην πορεία τους.
Τρία βλήματα χτύπησαν το αεροσκάφος. Το ένα διαπέρασε το ρύγχος, άλλο έσπασε το αλεξήνεμο και ένα τρίτο μπήκε στην εισαγωγή αέρα του κινητήρα, προκαλώντας σοβαρή ζημιά στα πτερύγια του συμπιεστή και περιορίζοντας την ισχύ του κινητήρα περίπου στο 78%. Αν τα βλήματα ήταν εκρηκτικά και όχι εκπαιδευτικά, ο Attridge πιθανότατα δεν θα είχε επιζήσει.
Ο ίδιος πίστεψε αρχικά ότι είχε χτυπήσει κάποιο πουλί. Προσπάθησε να επιστρέψει στη βάση της Grumman στο Long Island, αλλά ο κινητήρας του παρέδωσε πνεύμα λίγο πριν από τον διάδρομο. Καθώς πετούσε πολύ χαμηλά για να χρησιμοποιήσει το εκτινασσόμενο κάθισμα, έκανε αναγκαστική προσγείωση σε πυκνή δασώδη περιοχή. Το αεροπλάνο κόπηκε στα δύο και έπιασε φωτιά. Ο Attridge κατάφερε να απεγκλωβιστεί, έχοντας υποστεί ένα σπασμένο πόδι και κατάγματα σε τρεις σπονδύλους, και όμως επέζησε από τη συντριβή.
Τα προηγούμενα είναι ιστορία. Αλλά τι σχέση έχουν όλα αυτά με την πολιτική ζωή του τόπου μας;
Κι όμως!
Το φαινόμενο της αυτοκατάρριψης μοιάζει πλέον να έχει παγιωθεί στην ελληνική πολιτική σκηνή. Βλήματα εκτοξεύονται εναντίον αντιπάλων, μόνο που συχνά δεν βρίσκουν κανέναν στόχο και επιστρέφουν, με αξιοθαύμαστη ακρίβεια, σε εκείνον που τα εξαπέλυσε.
Ωστόσο εδώ είναι… Βαλκάνια!
Και το πραγματικά πρωτότυπο είναι πως, στη δική μας εκδοχή, όχι μόνον δεν καταρρίπτεται το αεροπλάνο, αλλά αντιθέτως ενισχύεται. Συνεχίζει να πετά, εκτελεί εντυπωσιακές πολιτικές πιρουέτες —εντάξει, ο όρος αφορά τους χορευτές, αλλά ποιητική αδεία— και ενίοτε προκαλεί ακόμη και τον θαυμασμό του κοινού.
Υπερέβημεν λοιπόν τις τεχνολογικές δυνατότητες των Αμερικανών και εξελίξαμε το σύστημα σε βαθμό ασύγκριτης τελειότητας. Η αυτοκατάρριψη δεν αποτελεί πλέον ατύχημα. Έγινε πολιτική μέθοδος ενίσχυσης του… τζετ!
Και τι έγινε ο Attridge;
Επέστρεψε στις πτήσεις, συνέχισε την καριέρα του στη Grumman και αργότερα εργάστηκε στο πρόγραμμα της σεληνακάτου του Apollo 9. Πέθανε το 1997, έχοντας ζήσει μια γεμάτη ζωή.
Πόσο όμορφα ταιριάζουν τελικά όλα αυτά με τις εμπειρίες μας!
Σημ.:Δημοσιεύτηκε στη στήλη μου «Απρόβλεπτο Καρέ» της έντυπης έκδοσης της εφημερίδας των Πατρών «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ» στις 7 Οκτ. 2026.
