Τι συμβαίνει όταν κοιτάς τον καθρέφτη και αυτό που βλέπεις δεν είναι ο εαυτός σου, αλλά κάποιος άλλος; Κι όμως, οπτικά είναι απολύτως ίδιος με εσένα. Εσύ όμως γνωρίζεις πως ΔΕΝ είσαι εσύ.
Ξεγελιέσαι; Όχι. Και αυτό ακριβώς είναι το ζήτημα.
Οι άλλοι μπορεί να μην γνωρίζουν. Εσύ όμως γνωρίζεις. Ποιο είναι λοιπόν το πιο επικίνδυνο αντικείμενο σε μια τέτοια κατάσταση;
Ο καθρέφτης.
Γιατί αυτός δεν ξεγελιέται, κι ας είναι άψυχος.
Σε μια παλιά ψυχροπολεμική τηλεοπτική σειρά, κάπως έτσι μπλέκονται τα πράγματα. Σκοτώνουν έναν άνδρα που θεωρούν κατάσκοπο. Μόνο που υπάρχει ο σωσίας του — και αυτός είναι ο πραγματικός κατάσκοπος, ο οποίος παίρνει τη θέση του.
Ο νεκρός όμως ήταν πάρα πολύ πλούσιος, κακοποιητικός απέναντι στην πολύ όμορφη γυναίκα του και γενικά… ρεμάλι. Η γυναίκα αναγνωρίζει σχεδόν αμέσως τη διαφορά — πώς θα μπορούσε άλλωστε να μην την αναγνωρίσει; — αλλά αποδέχεται την αλλαγή. Ο σωσίας, αν και κατάσκοπος, αποδεικνύεται λιγότερο… ρεμάλι. Υπάρχει βέβαια και ο πλούτος. Υπάρχουν και οι μυστικές υπηρεσίες, που ξέρουν πολύ καλά πώς να αξιοποιούν μια τέτοια κατάσταση.
Μόνο που ο ίδιος ο σωσίας δεν αισθάνεται καθόλου άνετα απέναντι στον καθρέφτη. Ο πραγματικός του εαυτός έχει «πεθάνει». Ζει πλέον τη ζωή κάποιου άλλου — και το χειρότερο είναι πως το γνωρίζει. Ο έρωτας για τη γυναίκα του άλλου ρεμαλιού απαλύνει κάπως τα πράγματα. Αλλά δεν μπορεί πια να συναντήσει κανέναν από την προηγούμενη ζωή του.
Για όλους είναι ένας άλλος.
Και κάπου εδώ η ιστορία παύει να αφορά μόνο έναν κατάσκοπο. Γιατί όλοι μπορούμε κάποτε να δημιουργήσουμε έναν σωσία του εαυτού μας. Μια εικόνα τόσο πειστική, ώστε οι άλλοι να την αποδεχθούν ως αληθινή. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αρχίσουμε να την πιστεύουμε κι εμείς.
Γιατί ο κίνδυνος έχει πάντα δύο πρόσωπα. Και κάπου απέναντι υπάρχει πάντα ένας καθρέφτης.
Στο πρώτο σχόλιο, μία θαυμάσια μελωδία του 1967 με τον… παραπλανητικό τίτλο “The Look of Love” — «Το Βλέμμα της Αγάπης».
