Κάθε πρωί συνηθίζω να ξυρίζομαι. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για τη δροσιά του νερού στο πρόσωπο και την ψυχολογική ευεξία που προκαλεί. Ωστόσο δεν είναι τόσο απλό. Επειδή τα γένια μου έχουν ένα ιδιότυπο σχήμα, χρειάζεται να προσέχω τις γωνίες του ξυραφιού για να μην κοπώ.
Συνέπεια του παραπάνω είναι όταν αλλάζω λεπίδα να δυσκολεύομαι περισσότερο, διότι η νέα… κόβει καλύτερα!
Σήμερα το πρωί, βιαστικός και με καινούργιο ξυράφι (δεν είμαι… Σκωτσέζος να το κρατώ μέχρι να εξαφανιστεί η λεπίδα), δεν πρόσεξα. Και συνέβη το αναπόφευκτο.
Συμπέρασμα: το σαφώς καλύτερο εργαλείο, ενώ είναι αποτελεσματικότερο, δεν είναι πάντα και το καταλληλότερο. Η ίδια κίνηση με χρησιμοποιημένο ξυράφι δεν με έκοβε. Με καινούργιο όμως;
Ισχύει για πάρα πολλά…
