Ποιά η αξία μιάς ιδέας; Καμία! Οι ιδέες είναι όπως τα νέφη. Είναι πολύ όμορφες αλλά για να έχουν αξία πρέπει να προξενήσουν βροχή ή ακόμα καλύτερα καταιγίδα. Τότε αποκτούν πραγματικά αξία! Άλλωστε την ημέρα κρύβουν τον ήλιο, ενώ τη νύχτα τη σελήνη. Και εάν δεν κάνουν τίποτα από αυτά περιπλανώνται στον ουρανό και τελικά διαλύονται.
Υπάρχουν ωστόσο δύο ειδών ιδέες: αυτές, τις οποίες μπορούμε να υλοποιήσουμε μόνοι μας και άλλες για τις οποίες δεν έχουμε κανέναν έλεγχο.
Όλα ωστόσο καταλήγουν στο: Do it! Κάνε το!
Ο κόσμος μας αποτελείται από τεράστιο αριθμό, όσων αρχίζουν κάτι και συντριπτικά λιγότερων, όσων ολοκληρώνουν ό,τι άρχισαν. Και ποια είναι η δικαιολογία των πρώτων:
Οι συνθήκες!
Από την προσωπική μου εμπειρία (άρα ενδεχομένως να είναι και εσφαλμένη) ποτέ μου δεν διέκρινα ευνοϊκές συνθήκες. Πάντα ήταν οι… χειρότερες. Μη συγχέετε τις συνθήκες με τις τάσεις, τα λεγόμενα micro και mega trends. Διότι ακόμα και εάν ακολουθήσεις μία τάση της εποχής θα βρεθείς και πάλι αντιμέτωπος με τις… συνθήκες υλοποίησης.
Η υλοποίηση των ιδεών προϋποθέτει έκθεση στο κοινό και ταυτοχρόνως και κίνδυνο αποτυχίας ή μη αποδοχής.
Προσέξτε τώρα και το άλλο.
Όταν ο Μωυσής βρέθηκε εμπρός στο υδάτινο εμπόδιο της Ερυθράς Θαλάσσης δεν είχε καμία ιδέα για το πώς θα τη διασχίσει. Τι έκανε τότε; Αυτό ακριβώς… έκανε! Ξεκίνησε να τη διασχίζει χωρίς καμία ιδέα, του τι επρόκειτο να συμβεί (χάριν συντομίας έχω απλοποιήσει τα γεγονότα). Μάλιστα τα νερά σκίστηκαν μόνον αφού ένας άλλος γενναίος Εβραίος περπάτησε μέχρις ότου σχεδόν καλύφθηκε από νερό. Η δοκιμασία έπρεπε να φτάσει στα άκρα για να αποδώσει.
Συμπέρασμα: και χωρίς καμία ιδέα, όταν αρχίσεις να κάνεις κάτι, οτιδήποτε, είναι εξαιρετικά πιθανό να… εμφανισθεί και η ιδέα! Αλλά πρέπει και πάλι να εξαντλήσεις τα όριά σου.
Α, κάτι ακόμα! Ποιος είναι ο χειρότερος εχθρός της ιδέας; Η σκέψη! Αυτή προκαλεί αμφιβολίες και τελικά ούτε ως… νέφος δεν προλαβαίνει να σχηματιστεί.
Και μέσα σε όλα αυτά θυμήθηκα (και δανείστηκα) τον τίτλο από ένα Ιταλικό ερωτικό και ρυθμικό τραγούδι της εποχής μου.
