Αυτή τη φράση είναι χρόνια τώρα που την ακούω. Κυρίως από απλούς ανθρώπους. Αλλά πόσο χρήσιμη είναι;
Στην πραγματικότητα είναι όπως και η ελπίδα: καθόλου χρήσιμη και επιπλέον επικίνδυνη. Ξέρετε… στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως οι περισσότεροι θάνατοι κρατουμένων συνέβαιναν την περίοδο των Χριστουγέννων. Όχι πως οι Εβραίοι κρατούμενοι ήταν Χριστιανοί. Κάθε άλλο! Αλλά πίστευαν πως με την έλευση αυτής της εορτής θα μαλάκωναν οι φρουροί και γενικώς οι διοικήσεις και θα έκαναν “κάτι”. Ίσως τους απελευθέρωναν… Εις μάτην όμως… Η γιορτή δεν ήταν γι’ αυτούς. Ήταν για τους δυνάστες τους.
Το έχω γράψει και στο παρελθόν. Η ελπίδα είναι ο χειρότερος σύμβουλος (το γνωρίζω άριστα λόγω προσωπικών εμπειριών). Και η φράση “δεν μπορεί, κάτι θα γίνει” μία πλανεύτρα. Όχι πως ΔΕΝ μπορεί να γίνει, αλλά το να βασίζεσαι σε αυτό είναι παράλογο. Διότι απλούστατα μπορεί ΤΙΠΟΤΑ να μην γίνει. (Προσέξτε και το φαινόμενο της διπλής άρνησης εδώ)!
Καμία αξία λοιπόν δεν έχει η ελπίδα;
Φυσικά και έχει! Το να ελπίζεις ότι “κάτι” θα γίνει δεν αφορά το αποτέλεσμα, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να ελέγξεις. Αφορά την ενέργεια και το κίνητρο, το οποίο σου προσφέρει, προκειμένου να συνεχίσεις να κάνεις, αυτό, το οποίο πιστεύεις!
Ίσως, τίποτα λοιπόν δεν μπορεί να γίνει. Αλλά αυτό δεν σε αφορά. Αυτό, το οποίο όμως πραγματικά σε αφορά είναι πως ΕΣΥ πρέπει να συνεχίσεις ανεξάρτητα από το προσδοκώμενο αποτέλεσμα.
Είναι πολύ όμορφη σκέψη αυτή, διότι αποσυνδέει την κίνηση προς τα εμπρός από το αποτέλεσμα. Το τελευταίο δεν το ορίζεις, την κίνηση όμως ναι. Επιπλέον σε απενοχοποιεί!
Journey forth! Το ταξίδι είναι εμπρός! Τι ελπίζεις; Τι κοιτάς;
Προχώρησε!!!
