Για να ελαφρύνω κάπως το βαρύ κλίμα της περιόδου (όσο μου είναι δυνατόν).
Αυτή είναι από τις πλέον άγριες και στυγνές γάτες, τις οποίες ποτέ είχα. Ενώ είναι μικρόσωμη είναι επιθετική ΚΑΙ μαζί μου, για να μην μιλήσω (γράψω) για ό,τι άλλο κινείται ή τολμά να διασχίσει την επικράτειά της. Ενίοτε τη βρίσκω με αίματα και τραύματα παντού…
Εξαφανίστηκαν τα πουλιά, εκτός από τα φτερά, τα οποία βρίσκω στον κήπο. Και εάν έχει μείνει γύρω κάποιο ποντίκι θα χρειαστεί να διαδραματίσω τον σκληρό ρόλο της ταφής, όσων φέρνει.
Φίδι δεν εντόπισα, αλλά δεν είμαστε και στην εξοχή… Ούτε και κροκόδειλο αλλά δεν είμαστε και στην Αφρική… (το τελευταίο “παίζεται”).
Όταν πιάνω το πιάτο της για να το πλύνω και να το γεμίσω με φαγητό μου επιτίθεται στα πόδια με τα νύχια της μην τυχόν και… ξεχαστώ. Με τα σορτς και τα γυμνά πόδια δεν θα ισχυριζόμουν πως με ενθουσιάζει αυτή η συνήθειά της.
Στο πρώτο χιλιοστό του δευτερολέπτου ενόχλησής της είναι έτοιμη να σε γρατζουνίσει αν και την έχω γλυτώσει μέχρι τώρα. Αλλά… προσέχω.
Εάν καταφέρω να περπατήσω χωρίς να πέσω εξ΄ αιτίας της, γιατί μπλέκεται στα πόδια μου και κάνω πιρουέτες μην την πατήσω κατά λάθος, τώρα το καλοκαίρι με τα πέδιλα κυλιέται στα γυμνά δάχτυλα και μου τα γλείφει. Αν μη τι άλλο δεν είναι αχάριστη.
Και το ωραιότερο: όποτε φεύγω και με ακολουθεί, τη διατάζω να επιστρέψει στο φαγητό της. Περιέργως αυτό το καταλαβαίνει!
“Χορεύοντας με τους Λύκους” ο Κέβιν Κόστνερ, μας χορεύουν οι γάτες μας, όσες και όσοι έχουμε. Και δεν υπάρχει καμία λογική εξήγηση ή επιχείρημα για αυτό. Ή σου αρέσουν ή δεν σου αρέσουν. Αυτό προσέξτε το, διότι ισχύει και για ανθρώπους και κοινωνίες και είναι άδικο και δεν έχει να κάνει με τις γάτες, αλλά με τον εαυτόν μας.
Και τελικά η γάτα μου δεν είναι καθόλου αθώα!
