Διαβάζω κάποια βιβλία της δεκαετίας του ‘40. Όπως πάντα το να καταφεύγεις στις πηγές είναι η καλύτερη επιλογή, ειδικά όταν οι μαρτυρίες είναι όσο πιο κοντά χρονικά στα γεγονότα. Ο χρόνος προσθέτει συναισθήματα, εξιδανικεύσεις αλλά και κενά μνήμης, κάποιες φορές επιλεκτικά. Προφανώς πρέπει να διαβάζεις όλες τις πλευρές ακόμα και εάν τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα. Κατανοείς την ψυχολογία, τα κίνητρα και το σκεπτικό (εάν υπάρχει).
Ωστόσο κάθε φορά που ανοίγω αυτά τα βιβλία γίνονται… ελαφρύτερα. Οι σελίδες είναι τόσο φθαρμένες, η βιβλιοδεσία έχει χαθεί ενώ οι ράχες συνήθως διαλύονται σε μικρά κομματάκια.
Και στο τέλος το εναπομείναν βιβλίο έχει χάσει και μερικά γραμμάρια, ενώ έχει συντελεστεί περαιτέρω η διάλυσή του. Και το χειρότερο δεν επιδιορθώνεται… αφού είναι πρακτικά αδύνατον να συλλέξεις τα κομματάκια χαρτιού.
Τι μένει όμως; Το περιεχόμενο.
