Μικρότερος μου άρεσε για κάποιον ανεξήγητο λόγο η Αλέκα Κανελλίδου. Την έβρισκα περισσότερο εστέτ (κάποιος, ο οποίος καταλαβαίνει και απολαμβάνει την ομορφιά στις τέχνες ή στη φύση και αδιαφορεί για πρακτικά ζητήματα) παρά τραγουδίστρια. Αυτό όμως μόνο στο μυαλό μου. Απέπνεε πάντως μία αριστοκρατικότητα και σε συνδυασμό με την προηγούμενη ανάρτηση μου, μου έφερνε μνήμες, όταν ίππευα τα άλογα μου στο κτήμα του Πύργου της Βουργουνδίας (μετάφραση: πού πα ρε Καρα-Τεύκρο, τράβα να αρμέξεις καμιά προβατίνα στο μαντρί σου). Κυρίως όμως το “Άσε με να φύγω” με άγγιζε περισσότερο. Ωστόσο αυτό το τραγούδι τα τραγουδούσε και η Τζένη Βάνου, η οποία ήταν μοναδική και ασυναγώνιστη. Ως εκ τούτου αναρτώ κάποιο άλλο της Κανελλίδου, το οποίο επίσης είναι από τα αγαπημένα μου.
Μπορεί επίσης να σας αρέσει
Σε μία μονοκατοικία εδώ στη γειτονιά μου υπάρχει αυτό το υπέροχο φυτό. Κάθε φορά ωστόσο που περνώ και το βλέπω κάτι “κακό” […]
Νομίζετε πως θα είναι ένας παγκόσμιος πόλεμος με πυρηνικά; Λάθος! Τα πυρηνικά θα καταστρέψουν μεγάλο τμήμα του πληθυσμού αλλά θα αφήσουν ένα […]
Σε μία ταινία σχετικά με το τείχος του Βερολίνου –γενικά οι ταινίες με θέμα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα με αγχώνουν πάρα πολύ- ένας […]
Προχθές την Παρασκευή κατά τις οκτώμισι το απόγευμα έκλειναν κυριολεκτικά τα μάτια μου. Ήδη πριν από τις εννέα το βράδυ είχα ξαπλώσει […]