Μικρότερος μου άρεσε για κάποιον ανεξήγητο λόγο η Αλέκα Κανελλίδου. Την έβρισκα περισσότερο εστέτ (κάποιος, ο οποίος καταλαβαίνει και απολαμβάνει την ομορφιά στις τέχνες ή στη φύση και αδιαφορεί για πρακτικά ζητήματα) παρά τραγουδίστρια. Αυτό όμως μόνο στο μυαλό μου. Απέπνεε πάντως μία αριστοκρατικότητα και σε συνδυασμό με την προηγούμενη ανάρτηση μου, μου έφερνε μνήμες, όταν ίππευα τα άλογα μου στο κτήμα του Πύργου της Βουργουνδίας (μετάφραση: πού πα ρε Καρα-Τεύκρο, τράβα να αρμέξεις καμιά προβατίνα στο μαντρί σου). Κυρίως όμως το “Άσε με να φύγω” με άγγιζε περισσότερο. Ωστόσο αυτό το τραγούδι τα τραγουδούσε και η Τζένη Βάνου, η οποία ήταν μοναδική και ασυναγώνιστη. Ως εκ τούτου αναρτώ κάποιο άλλο της Κανελλίδου, το οποίο επίσης είναι από τα αγαπημένα μου.
Μπορεί επίσης να σας αρέσει
Αυτά είναι ερείπια ενός Ρωμαϊκού υδραγωγείου (δική μου η εκτίμηση από τον τρόπο και το είδος της δόμησης). Προφανώς θα υπήρχε και […]
Μας αρέσει – ΔΕΝ μας αρέσει Μακάρι: Λέξη ευχή, η οποία παραπέμπει σε μία άγνωστη δύναμη, η οποία πρόκειται να εκπληρώσει κάποια […]
Όταν ήμουν για το μεταπτυχιακό μου στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν μπορώ να θυμηθώ πώς και για ποιόν λόγο βρέθηκα σε μία κλειστή […]
Με τον τίτλο αυτό αναφέρομαι σε μία επική ταινία του Ακίρα Κουροσάβα. Ομολογώ, πως τις ταινίες του Κουροσάβα, (όπως και του Θοδ. […]