Κάθε πρωί τώρα το καλοκαίρι έχω ένα pattern (μοτίβο) λειτουργιών: να πιώ μια πορτοκαλάδα, να ταΐσω τα γατιά, να ποτίσω τον κήπο και να καταβρέξω την πλάκα του σπιτιού!
Μου αρέσει γενικά η ζέστη και απεχθάνομαι τα κλιματιστικά οπουδήποτε (αυτοκίνητο, κλειστούς χώρους). Κάπως αυτή η αφύσικη θερμοκρασία εντός, ενώ έξω καίει το Σύμπαν με απωθεί. Αλλά καλά να είναι οι ανεμιστήρες!
Στην ταράτσα του σπιτιού λοιπόν έχει σκαρφαλώσει ένα γιασεμί. Στην αρχή δεν έδινα σημασία. Μετά όμως παρακολουθώντας πως συμπεριφέρεται πρόσεξα πως κάθε πρωί άνθιζαν κάποια γιασεμιά, ενώ ετοιμάζονταν και κάποια μπουμπούκια. Αποφάσισα, είναι αλήθεια με κάποιο δισταγμό, να κόβω τα κλαράκια με τα ανθισμένα για να τα βλέπω όλη την ημέρα. Γράφω με δισταγμό, διότι δεν ήθελα το άνθος να το στερήσω από τη φύση, όπου ανήκει, αλλά και εμείς στη φύση ανήκουμε, ως εκ τούτου γιατί όχι;
Περισσότερο με ανησυχούσε μήπως την επομένη το πρωί δεν δω κανένα γιασεμάκι. Ωστόσο αυτό ποτέ δε συμβαίνει.
Πάντα ένα γιασεμί με περιμένει!
Και πλέον συνειδητοποίησα, πως το κατάβρεγμα της πλάκας δεν ήταν τόσο για να μειώσω τη θερμοκρασία, αλλά η αφορμή για να παρακολουθώ πως λειτουργεί το γιασεμί. Και από τη στιγμή εκείνη αυτό ήταν στο μυαλό μου και όχι το κατάβρεγμα. Η πλάκα δεν με περίμενε αλλά το γιασεμί ένοιωθα πως ναι.
Δεν γράφω ρομαντικά. Το γιασεμί είναι το κίνητρο. Αυτό, το οποίο σου δίνει ενέργεια. Και στη θέση του μπορεί να είναι ένας άλλος άνθρωπος, ένας στόχος, μία προσδοκία… Είναι αυτό, το οποίο σε ωθεί να κάνεις κάτι!
Και εάν ΔΕΝ υπάρχει γιασεμί ή αυτό ξεραθεί;
Φύτεψε ένα άλλο ή δημιούργησε το ΔΙΚΟ ΣΟΥ γιασεμί…
