Το τελευταίο διάστημα αποφάσισα να χρησιμοποιώ λιγότερο το αυτοκίνητο και να περπατώ με τα πόδια. Όχι· και το αυτοκίνητο και η οδήγηση μου αρέσει και δεν έχω κανέναν άλλον λόγο. Ο μόνος λόγος είναι ένας και τον γνωρίζω πολύ καλά από παλιά: η παρατήρηση.
Μόνο όταν περπατάς μπορείς να προσέξεις λεπτομέρειες της πραγματικής ζωής.
Η περιοχή στην οποίαν διαμένω είναι τα λεγόμενα Προσφυγικά της Πάτρας. Κάποτε μία όμορφη γειτονιά. Τώρα πλέον μία επικίνδυνη γειτονιά. Η Πλατεία Ελευθερίας κάποτε ένα στολίδι. Τώρα σε παρακμή αν και κάποια καταστήματα εστίασης τόλμησαν και έδωσαν νέα πνοή.
Η επικινδυνότητα προέρχεται κυρίως από τους λεγόμενους ρομά (παλαιότερα τους ονομάζαμε γύφτους). Και δεν είναι θέμα ονομασίας αλλά θέμα πολιτικής βούλησης. Διότι όπως διαπιστώσαμε στην πρώτη καραντίνα της πανδημίας το 2020 όταν η κυβέρνηση το εννοεί δεν ανοίγει ρουθούνι. Αυτό πρέπει να το κρατήσετε. Τηρήθηκε σχεδόν απαρέγκλιτα. Μετά άρχισαν να λαλούν τα διάφορα διαλυτικά στοιχεία να διασπείρουν ανοησίες και επήλθε η χαλάρωση.
Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Η εγκληματικότητα αναπτύσσεται ως μία ασθένεια της κοινωνίας. Διότι εάν υπήρχε η βούληση κανένα στοιχείο δεν θα τολμούσε. Ωστόσο είναι ενδιαφέρον να ζεις στη βίλα σου σε κάποια άλλη ακριβή περιοχή και να “πουλάς” κοινωνική πολιτική για όλους τους άμοιρους υπόλοιπους.
Τέλος πάντων αυτό προέκυψε και δεν ήταν οι σκοπός του άρθρου. Αυτό, το οποίο ήθελα να γράψω είναι πως ειδικά το καλοκαίρι περπατώντας, παρατηρείς φευγαλέα “μέσα” στα σπίτια. Ένα ανοιχτό παράθυρο με φως είναι αρκετό για να καταλάβεις. Και τι καταλαβαίνεις;
Όνειρα! Αυτό καταλαβαίνεις. Όνειρα περιορισμένα σε τέσσερεις τοίχους.
Δεν μπορώ προφανώς να το τεκμηριώσω, ούτε μπορώ να επιδιώξω μία συζήτηση, διότι ΚΑΙ αυτό θα θεωρηθεί κάποιας μορφής παρενόχληση, αλλά δεν λαθεύω. Όνειρα διαισθάνομαι.
Όνειρα μη υλοποιημένα, όνειρα φυλακισμένα.
Διότι τελικά η Ελληνική κοινωνία, μία κοινωνία σε μεγάλη παρακμή, ζει μέσα σε ανεκπλήρωτα όνειρα. Και τότε αναπτύσσεται η παράνοια και κατόπιν η οργή. Τη νύχτα μπορείς να το διακρίνεις.
