Χάσαμε. Αλλά Ποιός Κερδίζει;

Χθες ήμουν στην Αθήνα. Για άλλη μία φορά αντιλαμβάνομαι τον μετασχηματισμό της Ελλάδας σε μία χώρα εταιρικού καπιταλισμού τύπου Ηνωμένων Πολιτειών. Η ειρωνεία είναι πως αυτό συντελέσθηκε με μία fake “αριστερά”!

Τι σημαίνει τώρα αυτό;

Το έχω γράψει και θα το ξαναγράψω. Είναι ένας ιδιότυπος… ολοκληρωτισμός. Μία στυγνή δικτατορία, η οποία βασίζεται σε ένα παραμύθι. Θεωρητικά η σύμπραξη και συνεργασία των ανθρώπων δημιουργούν μεγάλα επιτεύγματα. Αυτό είναι λάθος (κατά τη γνώμη μου). Ένας τα δημιουργεί και οργανώνει τους υπόλοιπους. Ισχύει και… αντίστροφα (ένας καταστρέφει και παίρνει στο λαιμό του όλους τους άλλους).

Παρατηρούσα τα μεγάλα φορτηγά. Παλαιότερα ένας θα μπορούσε να αποκτήσει το φορτηγό του, έστω με χίλια μύρια ζόρια, αλλά θα το ξεχρέωνε και θα έκανε την ατομική του επιχείρηση. Τώρα είναι σχεδόν αδύνατον στην Αττική τουλάχιστον να λειτουργήσει κάποιος μεμονωμένα. Το σύνηθες είναι να το εντάξει σε κάποιο στόλο, ο οποίος μπορεί και να ανήκει σε κάποιο Fund του εξωτερικού. Φυσικά θα εργάζεται υπό πίεση, ακόμα και ένα το φορτηγό του ανήκει.

Οι δομές πλέον της οικονομίας έχουν τροποποιηθεί άρδην. Και τα ξεπουλήματα της δημόσιας περιουσίας αυτόν τον σκοπό επιτελούν. Λιμάνια και αεροδρόμια και χίλια άλλα τόσα ποιός ο λόγος να ανήκουν σε εταιρείες του εξωτερικού; Όχι όμως σύμφωνα με την προηγούμενη λογική. Πρέπει να ανήκουν σε οργανωμένους εταιρικούς σχηματισμούς.

Και το εταιρικό μοντέλο ισχύει πλέον και για τα κράτη. Οι δε πρωθυπουργοί είναι οι διευθύνοντες σύμβουλοι. Δείτε τους ηγέτες της Ευρώπης. CEOs κατά την Αγγλική ορολογία. Γι’ αυτό και παίζουν τόσο ρόλο οι δείκτες, αλλά όχι η ευτυχία των πολιτών.

Εχω όμως δύο ερωτήματα:

Το πρώτο το απλό αφορά την ιδιοσυγκρασία. Ο Έλληνας CEO είναι κάπως διαφορετικός. Σε πολλές περιπτώσεις το μυαλό του τρέχει μάλλον στην παραλία για ουζάκια, παρά στους επιχειρηματικούς δείκτες. Ο βόρειο-Ευρωπαίος είναι άλλο.

Το δεύτερο αφορά το ποιός κερδίζει; Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Ο ένας πιέζει τον άλλον σε όλη την αλυσίδα. Υποτίθεται κερδίζουν οι μεγαλοϊδιοκτήτες. Αλλά θα προσέξετε πως η εταιρική διάρθρωση δεν έχει κυρίαρχο πρόσωπο. Οι μέτοχοι μόνο εάν έχουν ένα σοβαρό ποσοστό (συνήθως κληρονομημένο) θεωρούνται πραγματικά πλούσιοι. Αλλά και αυτοί πιέζουν να διατηρήσουν το επίπεδο ζωής τους όλους τους επόμενους διότι τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Και τελικά κερδίζει η… πίεση!

Αναλογιστείτε τώρα την Τσαρική Ρωσσία. Ελάχιστες αριστοκρατικές οικογένειες κατείχαν το 99,9% της γης. Αυτοί ήταν οι καλύτεροι. Διότι δεν λειτουργούσαν στο εταιρικό μοντέλο. Δεν ήσαν… μέτοχοι. Τα είχαν όλα και οι κολλήγοι εργάζονταν σαν σκλάβοι για αυτούς. Πολύ καλύτερα από τους φεουδάρχες του Μεσαίωνα, διότι εκείνοι πολεμούσαν μεταξύ τους και δεν υπήρχε η ηρεμία του Ρωσσικού Τσαρικού παραδείσου.

Επειδή όμως και αυτό θα είχε ένα τέλος η Επανάσταση των Μπολσεβίκων τα ανέτρεψε όλα και επέβαλε μίας άλλης μορφής στυγνή δικτατορία στηριζόμενη σε ένα διαφορετικό παραμύθι.

Κοινός παράγοντας και των δύο παραμυθιών αποτελεί η κακή έως χείριστη ποιότητα ζωής. Ναι μεν ένα καλύτερο αυτοκίνητο, μιά πιό σίγουρη ζωή, αλλά σε προσωπικό επίπεδο μηδέν.

Και τονίζω πως οι ultra-rich είναι ελάχιστοι συγκριτικά (περίπου 200,000 άνθρωποι παγκοσμίως με πολύ μεγάλες περιουσίες βαθέως πλούτου).

Ισως αυτοί να είναι και οι πλέον ευνοημένοι, αλλά οι κυβερνήσεις… καραδοκούν να τους ληστέψουν.

Το αξιοσημείωτο είναι πως στην χώρα του εταιρικού παραδείσου, ο ηγέτης της δεν είναι CEO μόνον είναι ΚΑΙ ιδιοκτήτης! Αυτή τη λεπτομέρεια κρατήστε την, διότι σηματοδοτεί μία αδιόρατη διαφοροποίηση με μελλοντικές συνέπειες.

Ενοχλητικοί “τύποι”, όπως κάποιοι… σουλτάνοι, αργά ή γρήγορα θα παραδώσουν τα ηνία σε τύπους της προηγούμενης λογικής.

Τι ωραία λοιπόν! Ο Κόσμος μας κανονικοποιείται! Χμ… Στην κανονικότητα όμως αναδεικνύονται πολύ ευκολότερα οι “άτακτοι”. Είναι σαν σε μία ευθεία σχετικά γραμμή να πετάγονται κορυφές (ύψους αλλά και βάθους).

Για να δούμε λοιπόν. Ισως δεν είναι τόσο βουβή η εποχή μας.

Σημ. Τα προηγούμενα αποτελούν σκέψεις και μόνον προς προβληματισμό και όχι κατασταλαγμένες θέσεις μου.