Έτος 2076. Η ανθρωπότητα κατάφερε τελικά να επικοινωνήσει με τα ζώα! Βέβαια υπήρχαν προβλήματα, διότι άλλη η γλώσσα του φιδιού, άλλη του λαγού και άλλη του λιονταριού. Αλλά μία βελτίωση στα συστήματα κατέστησε τις συνομιλίες εφικτές. Λόγω εποχής αποφάσισα και εγώ να διεξάγω μία έρευνα στο χώρο των αμνοεριφίων και να ακούσω τις απόψεις τους.
Συνάντησα λοιπόν στα υπέροχα λιβάδια της Αχαΐας μία μεγάλη… προβατίνα και της υπέβαλλα μερικές ερωτήσεις. Η συνέντευξη ακολουθεί:
-Πείτε μου πως αντιληφθήκατε ότι κάτι συμβαίνει στην κοινότητά σας;
-Όταν ήμουν μικρή κάθε άνοιξη έχανα τις φίλες και τους φίλους μου. Ξαφνικά ένα πρωινό ξυπνούσα και έλλειπαν σχεδόν όλοι. Η μαμά μου, μου έλεγε πως έφυγαν για εκπαίδευση σε ένα διάσημο Πανεπιστήμιο της Νέας Ζηλανδίας, όπου κατοικεί και ο μεγαλύτερος πληθυσμός του είδους μας. Εκεί επρόκειτο να εκπαιδευτούν στην παραγωγή κομμωτικής τέχνης και ύφανσης. Αλλά το περίεργο ήταν πως ποτέ δεν επέστρεφαν να μας διδάξουν τις γνώσεις τους.
-Εσάς γιατί δεν σας επέλεξαν;
-Εγώ ήμουν κάπως καχεκτικό. Και κάθε φορά άκουγα ή νόμιζα πως άκουγα, πως αυτή μου η σωματική κατάσταση δεν θα επέτρεπε το μακρινό αυτό ταξίδι. Με αυτόν τον τρόπο έφτασα σε βαθιά γεράματα.
-Πώς γινόταν η επιλογή για το Πανεπιστήμιο;
-Κοιτάξτε! Αρχικά υπήρχε πολύ μεγάλη ένταση και ανταγωνισμός. Οι απόψεις ήταν πολλές. Κάποιοι έλεγαν πως μόνο τα λευκά κατσικάκια ήταν κατάλληλα για ανώτερες σπουδές. Αντέδρασαν ωστόσο τα μαύρα, τα οποία διεκδίκησαν και αυτά θέση στο Πανεπιστήμιο. Αλλά ήταν και τα… παρδαλά, τα οποία δημιούργησαν μεγάλο θέμα. Βλέπετε αυτά δεν ήταν ούτε αμιγώς λευκά αλλά ούτε και μαύρα. Και αυτό έδωσε αφορμές για να δημιουργηθούν και άλλες ομάδες με διαφορετικούς στόχους. Άρχισε να έχει σημασία το μήκος της ουράς, η στιλπνότητα του δέρματος και πάρα πολλά ακόμα.
-Τι έγινε μετά από αυτό;
-Οι διαμάχες έγιναν εντονότερες. Επενέβησαν και οι αντίστοιχοι τράγοι και τότε καθημερινό φαινόμενο ήταν οι μεταξύ τους αψιμαχίες. Οι άνθρωποι ωστόσο φαίνεται πως δεν έδιναν και πολλή μεγάλη σημασία σε αυτά, διότι η επιλογή ήταν δικό τους προνόμιο και κάθε φορά μία απογοήτευση απλωνόταν στους αρχηγούς, οι οποίοι δεν κατάφερναν να προωθήσουν τα δικά τους μέλη.
-Τελικά;
-Τελικά κάποια στιγμή ακούσαμε να αναφέρονται σε κάποιο σφαγείο και τότε με τρόμο διαπιστώσαμε πως το Πανεπιστήμιο ήταν το αναπόφευκτο τέλος μας. Εξηγήθηκαν όλα. Αλλά πλέον ήταν αργά για αντιδράσεις. Το μεταξύ μας μίσος είχε τόσο πολύ διαποτίσει τις φλέβες μας ώστε δεν υπήρχε καμία δυνατότητα αντίδρασης. Και συνεχίζεται!
-Σας ευχαριστώ!
-Κι εγώ…
Σημ.: Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του περιοδικού TRIP, το οποίο κυκλοφόρησε στις 18 Απριλίου 2025 μαζί με την εφημερίδα των Πατρών Πελοπόννησο.
