Τα Μαντριά και η Άτακτη Γίδα

Σε ένα υπέροχο μέρος της ορεινής Αχαϊας πολύ κοντά στην περίφημη Χελωνοσπηλιά (περί αυτής σε ξεχωριστό άρθρο) κρύβεται ένας θαυμάσιος πέτρινος οικισμός… μαντριών! Είναι χτισμένα σε απόλυτη αρμονία με το τοπίο και εάν δεν προσέξεις ίσως να μην τα παρατηρήσεις.

Οι γίδες και γενικώς αυτά τα θαυμαστά ζωάκια αποτελούν σύμφυτο στοιχείο της Ελληνικής υπαίθρου, μαζί όμως με τον ήχο των κουδουνιών τους.

Ο πατέρας μου, ως γνήσιος γιδοβοσκός (με διδακτορικό στην ανωτάτη γαλακτοκομική) στα νεανικά του χρόνια, είχε, όπως εξιστορεί ο ίδιος, μία… σύγκρουση με μία γίδα όταν ήταν μόλις τεσσάρων ετών. Σε ένα από τα πετράλωνα της οικογενείας εκεί όπου αμέριμνος παρακολουθούσε το αλώνισμα μιά άτακτη γίδα τον σημάδεψε στην πλάτη και τον έστειλε, όχι στον κάτω κόσμο, αλλά στο κάτω… αλώνι. Το αλώνι είχε δύο με τρία μέτρα διαφορά ύψους ενώ το γιδο-περιστατικό συνέβη το καλοκαίρι του 1926.

Ευτυχώς για την… γίδα, ο πατέρας μου δεν έπαθε τίποτα. Είπαμε εμάς δεν μας πιάνουν τα βόλια του εχθρού!

Επειδή αυτήν την περίοδο είμαι συνεχώς στα πατρογονικά εδάφη δεν σας κρύβω πως με έχει κατακυριεύσει μία θεωρητική νοσταλγία (διότι δεν έχω ζήσει αναλόγως). Και επειδή δεν μπορώ να προσαρμοστώ στην νέα Ευρωπαϊκή πραγματικότητα (ποτέ δεν πεθαίνει ο βλάχος μέσα σου) σκέφτομαι να μεταφέρω το γραφείο μου σε κάποιο πέτρινο μαντρί.

Βέβαια με κορυφαίο εξοπλισμό, αλλά όχι ιδιαίτερες ανέσεις. Μπάνιο για παράδειγμα δυό τρεις φορές το χρόνο. Άρωμα από σβουνιές (εάν εδώ γελάτε ο Αλφρέδος Κρουπ, ναι ο μέγαλο-μέγαλο βιομήχανος των… καφετιέρων και των κανονιών) είχε χτίσει το σπίτι του επάνω σε ένα βουνό κοπριά, διότι δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς την μυρωδιά της! Βίτσιο κι αυτό! Σημειώστε πως μάλλον αυτός εφηύρε την πυλωτή και όχι ο Λε Κορμπυζιέ.

Τώρα τι με έπιασε και τα γράφω όλα αυτά;

Οσο παρατηρώ γύρω μου και με όσα συμβαίνουν και μάλιστα προς την αρνητική (έως θλιβερά τραγική) πλευρά, τόσο περισσότερο πείθομαι πως η βασική αιτία είναι η απομάκρυνση από τις ρίζες. Προσέξτε, όποιες ρίζες έχει ο καθένας ή η καθεμία.

Τα καλύτερα αναγνώσματα για την αντίληψη της σύγχρονης Ελληνικής πραγματικότητας είναι τα ιστορικά βιβλία σχετικά με την Επανάσταση του 1821.

Συνεχώς διαπιστώνω πως σαν να μην πέρασε μια μέρα και με τα ωραία αλλά και με τα άσχημα. Ωστόσο η Ελληνική ύπαιθρος εμπεριέχει μία απίστευτη και αόρατη δυναμική. Δεν μπορεί όπου περπατώ και στα πλέον απίθανα σημεία να συναντώ αρχαίους ναούς και πόλεις. Στα ίδια αυτά μέρη περπατούσαν και προφανώς τα είχαν επιλέξει, κάποιοι άλλοι εδώ και χιλιάδες χρόνια. Και μαζί με τα βελάσματα ακούω και τις φωνές τους.

Ωραίο και το Παρίσι και το Λονδίνο και η Νέα Υόρκη, αλλά το χωριουδάκι του παππού σας ή προ-πάππου σας, σας μεγάλωσε. Και το αγνοήσαμε (μαζί κι εγώ), διότι δεν μας εξέφραζε στην νέα αντίληψη των πραγμάτων.

Και τώρα μας εκφράζουν οι φεουδάρχες ηγεμόνες, οι δανδήδες ή οι νεο-καπιτάλες από την Καλιφόρνια; Χμ…

Για σκεφτείτε, αναλογιστείτε και γυρίστε λίγο προς τα πίσω. Αφουγκραστείτε το παρελθόν.

Κι αν καμιά άτακτη γίδα σας σημαδέψει και σας κουτουλήσει αυτό δεν σας εμποδίζει να διαβάσετε χιλιάδες τόμους και να κατακτήσετε τον κόσμο. Μη σας χαρακτηρίσουν… γιδοβοσκό;

Για να δούμε. Το μαντρί δείχνει το μέλλον!

Τα Μαντριά και η Άτακτη ΓίδαΣε ένα υπέροχο μέρος της ορεινής Αχαϊας πολύ κοντά στην περίφημη Χελωνοσπηλιά (περί αυτής…

Gepostet von Teucros Sakellaropoulos am Dienstag, 31. Juli 2018