Την αριστουργηματική ταινία “Τα Κόκκινα Φανάρια” (1963) την είχα παρακολουθήσει στο μακρινό παρελθόν αλλά μία σκηνή της και μία φράση της μου είχε εντυπωθεί βαθιά στο μυαλό. Όταν ο προστάτης (Γιώργος φούντας) ζητά από την πόρνη (Τζένη Καρέζη) να συνευρεθεί μαζί του και αυτή τον αντιμετωπίζει ως πελάτη:
Φούντας: “Σαν πελάτης;”
Καρέζη: “Σαν πελάτης!”
Από τις δυνατότερες στιγμές του κορυφαίου Ελληνικού κινηματογράφου! Και αυτός εξοργίζεται και φεύγει λόγω της απόρριψης.
Διότι το ζητούμενο δεν ήταν η ερωτική επαφή, την οποίαν ούτως ή άλλως την είχε ανά πάσα στιγμή, ούτε το γεγονός πως την εξωθούσε ο ίδιος στην πορνεία, αλλά το γεγονός της μη αποδοχής. Είχε τη δύναμη να κυριαρχεί στο σώμα της αλλά όχι στο μυαλό της και τα αισθήματά της.
Η στιγμή όπου η απόρριψη ισοδυναμεί με θάνατο, μάλλον χειρότερα και από αυτόν και είναι μία στιγμή όπου κανένας άνδρας δεν αποδέχεται ούτε (κυρίως) ξεχνά. Ακόμα και εάν πρόκειται για το μεγαλύτερο κάθαρμα, όπως εμφανίζεται στην ταινία ο σπουδαίος και κορυφαίος Γιώργος Φούντας.
Ταυτοχρόνως είναι και το φοβερότερο όπλο της γυναίκας, γιατί όλα έχουν δύο όψεις.
