Προχθές το απόγευμα προς βράδυ περπατούσα στην πόλη. Ήταν ημέρα με ανοικτά τα καταστήματα. Πολλά καφέ γεμάτα με κόσμο, γυμναστήρια σε δράση και ιδρώτα, χορευτικοί και θεατρικοί σύλλογοι, κόσμος, ο οποίος ήθελε να κοινωνικοποιηθεί να συμμετάσχει σε δραστηριότητες…
Μία πολύ όμορφη εικόνα, η οποία με γέμισε με αισιοδοξία και με μία ελαφρά μελαγχολία ή αδιόρατη “ζήλεια”: πού είμαι εγώ; Διότι θα ήθελα να συμμετέχω σε όλα!
Χθες το πρωί, περπατούσα πάλι στο κέντρο και λίγο-πολύ σκεφτόμουν τα ίδια. Πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο στο χώρο στάθμευσης άλλη μία εικόνα μου έκανε εντύπωση (χθες είχε ήλιο και ζέστη).
Πέντε πλεούμενα κάθε είδους (το πέμπτο θέλει παρατηρητικότητα γιατί είναι χαμένο βαθιά στον ορίζοντα), σπιτάκια για γατάκια, στύλοι με ή χωρίς λάμπες φωτισμού και δύο… καπέλα!
Μα είναι δυνατόν να υπάρχουν μόνα τους τα καπέλα;
Όχι! Κάποιοι ψάρευαν στα βραχάκια… Ωραία που είναι η ζωή ακόμα και μέσα στη δυστυχία σου.
