Τεύκρος Σακελλαρόπουλος – Conceptual Cinematography

“Παν Μέτρον Άριστον”

Χθες το πρωί συζητούσα με κάποιον γνωστό μου πατρινό έμπορο, ο οποίος έχει ένα πολύ καλό κατάστημα στο είδος του. Μου δήλωσε πως δεν έχει καθόλου χρέη ή οφειλές και πως εξοφλεί τα πάντα αμέσως και με μετρητά και αυτό οφείλεται στο ότι όλα αυτά τα χρόνια (έχει περίπου 30 έτη στην αγορά -όσα κι εγώ-) διαπίστωσε πως συνέβαιναν φαινόμενα αφροσύνης (περιγράφω το σκεπτικό του):

“Υπήρχαν έμποροι, οι οποίοι κέρδιζαν πολύ μεγάλα ποσά, τα οποία εύκολα ξόδευαν χωρίς καμία λογική. Δεν σκέφτονταν πως έχουν προσωπικό, έξοδα μελλοντικές υποχρεώσεις και όλα τα σχετικά.. Αυτό δεν είναι τωρινό φαινόμενο και πάντα υπήρχε. Ωστόσο μου εκμυστηρεύτηκε πως δεν πήγε καθόλου διακοπές, πως στη θάλασσα πήγαινε μόνο κάθε Κυριακή και πως πολλοί γνωστοί του, οι οποίοι τώρα είναι σε δεινή κατάσταση δεν ζούσαν με αυτόν τον τρόπο, αλλά ξόδευαν και διάφορα άλλα”…

Ακούγοντας τα παραπάνω, σκέφθηκα πως “μπράβο” υπάρχουν πολλοί σωστοί επαγγελματίες και αυτό είναι βέβαιο και είναι αυτοί γύρω μας, οι οποίοι έχουν κρατηθεί γερά όλα αυτά τα χρόνια. Από την άλλη συνειδητοποίησα πως δεν γνωρίζω απολύτως τίποτα για αυτόν τον άνθρωπο… Πηγαίνω στο κατάστημά του, εξυπηρετούμαι πάντοτε πολύ καλά και πέραν τούτου ουδέν. Είναι άραγε καλός οικογενειάρχης; Είναι ένας σωστός άνθρωπος με τους γύρω του; Είναι ένας επαγγελματίας με οικονομικές αρχές αλλά ισχύει το ίδιο και με την οικογένειά του; Τι συμβαίνει με όλα αυτά; Φυσικά δεν έχω ιδέα και δεν είναι κάτι, το οποίο με αφορά.

Γιατί όμως γράφω αυτό το σημείωμα; Αναρωτήθηκα ποιο είναι το σωστό (κατά μία έννοια)… Αφορμή έλαβα από την προηγούμενη συζήτηση προκειμένου να υπενθυμίσω πως η απάντηση στα προηγούμενο υπάρχει εδώ και χιλιάδες χρόνια και είναι διατυπωμένη και στα Ελληνικά:

“Παν Μέτρον Άριστον”…

Αυτή είναι η απάντησις.

Προσέξτε πως σε όλα θα δείτε πως αυτό, το οποίο ενοχλεί δεν είναι αυτό καθ΄ εαυτό το όποιο γεγονός. Είναι η έλλειψις μέτρου. Η υπερβολή, η πρόκληση και όλα τα σχετικά είναι “παιδιά” αυτής της αμετροέπειας και είναι αυτά, τα οποία κυρίως ενοχλούν.

Παρεμπιπτόντως θυμίζω πως υπάρχουν και δύο –τρία ακόμα πολύ σπουδαία ρητά, τα οποία ήταν χαραγμένα στους Δελφούς:

Ει – Γνώθι σ΄αυτόν

Μηδέν Άγαν

Εγγύα, παρά δ΄άτα

Πολύ θα χαρώ να τα αναλύσω…

Προσέξτε ειδικά το τελευταίο…

Ίσως ενδιαφέρει και άλλους... (κοινοποιείστε)