Μην Ασχολείσθε

Το τρομερότερο σε έναν πόλεμο δεν είναι αυτό το οποίο γίνεται στο μέτωπο. Το ότι διαλύονται άνθρωποι και η φρίκη βασιλεύει δεν είναι καθόλου χειρότερο από το μίσος, την υποκρισία, τον φθόνο και την διαφθορά στις καρδιές των αμάχων στα μετόπισθεν.

Και εάν στο μέτωπο η φρίκη μπορεί να τερματισθεί με την απώλεια της ζωής, στα μετόπισθεν το δηλητήριο στις ψυχές θα παραμείνει και θα διαποτίζει και τις επόμενες γενιές.

Σε κάθε μάχη και σε κάθε πόλεμο στην ζωή μας, όπου φυσικά (και ευτυχώς) δεν ισχύουν συνθήκες αίματος οι συνέπειες είναι απολύτως όμοιες. Και αναλογιστείτε τελικά, ακόμα μετά από μία εντελώς άδικη επίθεση, την οποία υπεστήκατε και ανεξαρτήτως αποτελέσματος τι απέμεινε.

Εάν κερδίσατε και σας έμειναν όμως τα προηγούμενα συναισθήματα έχετε υποστεί προσωπική πανωλεθρία, την οποία άμεσα θα πρέπει να αποκαταστήσετε.

Κανένας δεν μπορεί να απαγορεύσει τις προθέσεις εναντίον του από άλλους ανθρώπους. Η πρόκληση σε μία μάχη ή έναν πόλεμο είναι αναπόφευκτο να συμβεί όχι μία αλλά πολλές φορές στην ζωή μας.

Τι μένει όμως; Δεν εννοώ να ξεχάστε ή να συγχωρέσετε, διότι και αυτό αποτελεί μία τεράστια αδικία στην ζωή έναντι των ενάρετων. Αλλά μην ασχολείσθε επί τούτου. Κάπου διάβασα:

“Κακία είναι να πίνεις εσύ το δηλητήριο και να περιμένεις να πεθάνει ο άλλος”!

Προχωρήστε στην δική σας ζωή. Μην πίνετε το δηλητήριο για τους άλλους. Αλλά και μην αδρανείτε ούτε και να φοβόσαστε. ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ!