Υπάρχει μία Κινεζική παροιμία, η οποία αναφέρει πως “ο αποτραβηγμένος ζει ευτυχισμένος”. Εγκωμιάζει κατά κάποιον τρόπο την απομάκρυνση από τη ζωή και την εξιδανικεύει. Αυτή μου θυμίζει μία άλλη ερμηνεία του Νόμου του Μέρφυ, σύμφωνα με τον Arthur Bloch, ο οποίος συγκέντρωσε χιουμοριστικές παραλλαγές του Νόμου στο ομώνυμο βιβλίο του. Στην βασική… Μερφολογία (θεώρημα Ginsberg) αναφέρει πως:
Καπιταλισμός: βασίζεται στην ψευδαίσθηση ότι μπορείς να κερδίσεις.
Σοσιαλισμός: βασίζεται στην ψευδαίσθηση ότι μπορείς να φέρεις ισοπαλία.
Μυστικισμός: βασίζεται στην ψευδαίσθηση ότι μπορείς να βγεις από το παιχνίδι.
Η τελευταία πρόταση σε συνδυασμό με το θεωρητικό ιδανικό της απομάκρυνσης από τη ζωή προκειμένου να εύρεις την ευτυχία σε οδηγεί ακριβώς στα αντίθετα αποτελέσματα. Διότι απλούστατα ΔΕΝ μπορείς να βγεις από το παιγνίδι ή να αποτραβηχτείς.
Συνεπώς την ευτυχία μόνο αποτραβηγμένος ΔΕΝ μπορείς να την συναντήσεις.
Τώρα που το σκέφτομαι, αυτή η τάση συνωμοσιολογίας, όπου κάτι άλλο συμβαίνει από αυτό, το οποίο όντως συμβαίνει είναι μία μορφή αποτραβήγματος. Είναι ανακουφιστικό να πιστεύεις ότι για την κατάστασή σου ευθύνεται κάτι μυστηριακό και απρόσιτο, το οποίο δεν μπορείς να ελέγξεις.
Και ώπ! Εδώ κρύβεται ο ύπουλος κίνδυνος. Όχι πως οι συνθήκες πάμπολλες φορές στη ζωή είναι εύκολα αντιμετωπίσιμες αλλά όχι να σε οδηγούν σε μία μορφή μοιρολατρίας.
Σκέφτομαι ένα πολύ απλό παράδειγμα: είσαι εγκλωβισμένος στην κίνηση μέσα στο αυτοκίνητό σου. Στην Πάτρα τώρα τελευταία έχει γίνει καθεστώς. Όση δύναμη θελήσεως και να έχεις ΔΕΝ μπορείς να βγεις από το παιγνίδι, εκτός βεβαίως εάν κλειδώσεις το αυτοκίνητό σου και το παρατήσεις εκεί όπου είσαι. Μόνο πως τότε θα αντιμετωπίσεις τις νόμιμες συνέπειες, ενώ ούτε και στον προορισμό σου θα φτάσεις εύκολα αφού θα πρέπει να περπατήσεις.
ΔΕΝ μπορείς να αποτραβηχτείς όταν είσαι σε αυτή τη θέση. Αλλά τίποτα μυστηριακό δεν υπάρχει. Είτε κάπου γίνονται έργα είτε οι δρόμοι είναι αποκλεισμένοι είτε κάποιοι έχουν σταθμεύσει σε σημεία ώστε να δυσκολεύουν την κίνηση είτε… οτιδήποτε.
Για να… ευτυχήσεις λοιπόν σε αυτή την κατάσταση ακούς μουσική, οπλίζεσαι με υπομονή, απολαμβάνεις τους γύρω σου και παρατηρείς τα αυτοκίνητα και διακριτικά τους οδηγούς τους (πολύτιμα στοιχεία προκύπτουν και είναι αυτό, το οποίο μαζί με τα προηγούμενα κάνω) και αποδέχεσαι την πραγματικότητα.
Συνεπώς οι Κινέζοι λαθεύουν. Η σωστή σύνταξη της παροιμίας –κατά τη γνώμη μου πάντα- θα έπρεπε να είναι:
“Ο ευτυχισμένος ΔΕΝ μπορεί να ζει αποτραβηγμένος”.
Σημείωση: το άρθρο αναφέρεται σε καθημερινές “φυσιολογικές” συνθήκες ζωής. Διότι σε άλλες περιπτώσεις, η ευτυχία σου μπορεί να προκύψει από τη δράση σου ώστε να τις ανατρέψεις.
