Η Τακτική της Κοπώσεως ως Κυβερνητική Πολιτική

Ποια είναι η νέα κυβερνητική τακτική;
 
Αφού απέτυχε να επιβάλει με άλλους τρόπους το δόλιο σχέδιό της (διότι αυτή η κυβέρνηση αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό της χώρας) μετέρχεται διάφορα τεχνάσματα.
 
Και αφού χρησιμοποίησε κάθε μέθοδο από την πρώτη στιγμή με στόχο την απόλυτη εξαθλίωση (μυαλού, ήθους και οικονομικών) των πολιτών της χώρας (και το έχει πετύχει σε έναν μεγάλο βαθμό), η τελευταία της προσπάθεια απέδωσε όχι τα αναμενόμενα. Αυτή ήταν να μην κλείσει ποτέ η δεύτερη αξιολόγηση. Δυστυχώς για την κυβέρνηση και αφού εξαντλήθηκε σε μέγιστο βαθμό η αγορά εξαναγκάστηκε από τους εταίρους να το κάνει. Μία ανάσα και μία ανακούφιση έστω και στα τραγικά της όρια πήρε η αγορά.
 
Τώρα είμαστε στην τρίτη αξιολόγηση. Γνωρίζει πως όσο και να καθυστερήσει δεν πρόκειται να αποφύγει την ολοκλήρωσή της. Βέβαια πάλι θα έχουμε μία ανάλογη τακτική αλλά δεν είναι δυνατόν να παραμείνει σε εκκρεμότητα έναν ολόκληρο χρόνο. Δύο φορές το ίδιο σύστημα δεν θα το χρησιμοποιήσει.
 
Άρα δύο είναι τα εναπομείναντα συστατικά της κυβερνητικής πολιτικής:
 
Το πρώτο αφορά την απόλυτη απορρύθμιση της έννοιας της λογικής, της ηθικής και των αξιών, όπως προανέφερα. Αυτό άρχισε από την πρώτη στιγμή με τις επιλογές και με την “τρέλα” και με την σκόπιμη επιλογή ατόμων μηδενικής αξίας σε σπουδαίες θέσεις. Συνεχίζει με αμείωτο ρυθμό να διαφθείρει το μυαλό των πολιτών, ώστε και το πλέον απίθανο να θεωρείται αποδεκτό. Και τον Παρθενώνα να αποφασίσει να κατεδαφίσει με το σκεπτικό πως τα μάρμαρα του εκπέμπουν μία αόρατη ακτίνα προερχόμενη από τον άλφα Κενταύρου με στόχο την καταστροφή της Ελληνικής φυλής στοιχηματίζω πως ένα 35% θα συμφωνήσει (αλλά καλύτερα να μην βάζω ιδέες). Ο Ναός του Ποσειδώνος στο Σούνιο παρεμπιπτόντως εκπέμπει μυστικά μηνύματα εξ’ αντανακλάσεως από την NASA μέσω της σκοτεινής πλευράς της Σελήνης! Ααααααχ!!!
 
Αλλά τα προηγούμενα δεν σε φτωχαίνουν κατ’ ανάγκην. Η Ακρόπολη ως οικόπεδο μετά την κατεδάφιση του Παρθενώνα και την κατασκευή ενδεχομένως… καζίνο θα αποφέρει πολλά κέρδη και αυτό δεν είναι επιθυμητό. Συνεπώς χρειάζεται και μία δεύτερη τακτική.
 
Και αυτή είναι η κόπωση. Διότι η κόπωση οδηγεί σε παραίτηση. Παραίτηση από τον αγώνα, παραίτηση από την ζωή… και είναι αυτό, το οποίο επιδιώκουν.
 
Από τούδε και εις το εξής, το πιο απλό θα γίνεται δύσκολο. Θα γίνεται, αλλά με τόσο κόστος, ώστε να οδηγείσαι στο να τα παρατήσεις. Αυτή τη στιγμή πολύ δύσκολα μπορεί να επιβιώσει μία επιχείρηση. Ένας ελεύθερος επαγγελματίας όσο και να προσπαθεί να καλύψει τις υποχρεώσεις του νοιώθει πως πολεμά με ξίφος τον αέρα.
 
Οι μισθωτοί ΑΚΟΜΑ δεν το έχουν αντιληφθεί, διότι αυτό είναι για την επόμενη τετραετία. Και τότε θα είναι πραγματικά πολύ αργά.
 
Αλλά για να ολοκληρωθεί ο μετασχηματισμός της χώρας σε νεο-αποικία απατεώνων χρειάζεται να εξαντληθούν όσοι έχουν δυνάμεις. Και η κυβέρνηση στρώνει παχύρρευστο γράσο, πίσσα ώστε κάθε βήμα σου να είναι βαρύ… και είναι και θα είναι…
 
Έχεις μόνο μία επιλογή: Να ΑΝΤΕΞΕΙΣ!
 
Τελεία και παύλα. Και προσέξτε. Έχει αποδειχθεί πως δεν επιτυγχάνει. Είναι άλλο να κερδίζεις μάχες (και με την υφαρπαγμένη εξουσία) και άλλο τον πόλεμο. Ασήμαντα ανθρωπάκια, τα οποία εάν δεν έβρισκαν πρόθυμους τυχοδιώκτες με ένα φύσημα θα σκόρπιζαν• τόσο απλό. Και οι νίκες ανήκουν σε εκείνους, οι οποίοι ανεξαρτήτως κακουχιών, απωλειών καταστροφών ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΟΥΝ.
 
Ούτε χιλιοστό πίσω λοιπόν, ούτε η ελάχιστη κόπωση και σκεφτείτε πως έχουμε ακόμα 4-4,5 περίπου χρόνια φοβερών δυσκολιών. Οι γονείς μας και οι παππούδες άντεξαν πολύ χειρότερα.
 
Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία.
 
Εμείς ή η κυβέρνηση; Θα χάσουν! Κόβω το κεφάλι μου. Και παρεμπιπτόντως το χρειάζομαι! Άρα ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ!