Σήμερα το πρωί κάπου είχα σταθμεύσει και περίμενα στο αυτοκίνητο. Περνάει δίπλα μου ένα περιπολικό της αστυνομίας, σταματά παρά κάτω και βλέπω να ανοίγει η πόρτα του συνοδηγού, αμέσως μετά μία ροζ θήκη κινητού, την οποία κρατούσε το χέρι μίας κοπέλας αστυνομικού.
Ήταν προφανώς το κινητό της, αλλά η σκηνή με ένα κινητό σε ροζ θήκη να εμφανίζεται από το σαφώς τυπικό και αυστηρό περιβάλλον, ενός περιπολικού είχε μία νότα σουρεαλισμού· τουλάχιστον αυτό εισέπραξα.
Μου θύμισε μία άλλη παρόμοια σκηνή, όταν επισκέφθηκα ένα γυναικείο μοναστήρι, το οποίο ήταν κοντά σε ένα κτήριο, το οποίο κατασκεύαζα. Ο κανόνας είναι πως τα μοναστήρια κτίζονται στα ομορφότερα σημεία· και όντως ίσχυε και εκεί.
Και μέσα σε ένα μελαγχολικό περιβάλλον, (αυτό εισπράττω σε αυτούς τους χώρους, αλλά σέβομαι τις επιλογές των ανθρώπων), ξαφνικά εμφανίζεται ένα πανέμορφο κατάλευκο και χαρούμενο σκυλάκι κανίς στολισμένο με μία κόκκινη κορδέλα και κάτι άλλα, τα οποία δε συγκράτησα, ερχόμενο σε πλήρη αντίθεση με το αυστηρό περιβάλλον. Το σκυλάκι δεν χρειάζεται να αναφέρω πως θα ήταν θηλυκό.
Και σκέφτομαι πως η γυναικεία κοκεταρία θα εύρει τον τρόπο της σε οποιοδήποτε σημείο, σε οποιοδήποτε μέρος, υπό οιεσδήποτε συνθήκες.
Και αυτό είναι τόσο όμορφο… Κορίτσια (κάθε ηλικίας) ΜΗΝ το χάσετε αυτό!
