Μία θαυμάσια και νοσταλγική ορχηστρική μελωδία του Μίμη Πλέσσα από το δίσκο “Οι Θαλασσιές οι Χάντρες”. Εμένα γενικά το παρελθόν με απωθεί ούτε επιθυμώ να το εξιδανικεύω. Η σοφία δεν ευρίσκεται εκεί, ούτε στο παρόν, αλλά στο μέλλον. Και τούτο διότι δεν πιστεύω πως γίνεσαι σοφότερος, αλλά πως οφείλεις να είσαι από πριν.
Όχι τόσο απλό, αλλά αναγκαίο.
Κουράζομαι όταν ακούω πως “μάθαμε από τις εμπειρίες μας”. Κακώς! Οι εμπειρίες δεν έχουν διδακτική αξία, αποτελούν μόνο δεδομένα και σαφώς δεν αποτελούν καθόλου δικαιολογίες.
Και σίγουρα χρησιμότερη είναι η παραδοχή της έλλειψης γνώσης εκ των προτέρων και των λαθών, παρά ο βαυκαλισμός της γνώσης εκ των εμπειριών.
Αλλά τέλος πάντων, μην βαρύνω τη βραδιά. Η συγκεκριμένη μελωδία πάντως είναι κατάλληλη για μία ζεστή νύχτα.
