Με εντυπωσίαζε και συνεχίζει να με εντυπωσιάζει η θεώρηση ως μειονεκτήματος στον τεχνικό κόσμο, της γνώσης της ιστορίας, της γεωγραφίας, της φιλοσοφίας, της κλασσικής λογοτεχνίας, για να αναφέρω μερικά.
Οτιδήποτε απομακρυνόταν σε αντίληψη από την πρακτική εκλαμβανόταν υποδηλωτικό μίας μορφής ανεπάρκειας. Στον ιατρικό κόσμο αντιθέτως είχα την αίσθηση πως συνέβαινε το αντίθετο.
Πάντως όλες αυτές τις δεκαετίες δεν μπορούσα να μην παρατηρήσω πόσο καθοριστικό ρόλο έπαιζε η επαγγελματική δραστηριότητα των πελατών μου (όχι οι σπουδές) σε σχέση με τον τρόπο σκέψης τους. Η γνώση κλασσικής μόρφωσης ήταν πολλές φορές το πεδίο συνάντησης ανεξάρτητων μεθόδων σκέψης. Και ουδόλως επηρέαζε το αποτέλεσμα.
Είναι περίπου ως να απορρίπτεις ή να μην εμπιστεύεσαι έναν επιστήμονα, ο οποίος ασχολείται με την κηπουρική. Σάμπως η… κηπουρική να αποτελεί εμπόδιο στην κατάρτισή του.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Διότι η Ελληνική αντίληψη είναι αφαιρετική. Είναι σα να σχεδιάζεις πρώτα τον κύκλο και κατόπιν να προσπαθείς να εντοπίσεις το κέντρο του. Ο κύκλος πλέον είναι ορισμένος και δεδομένος, συνεπώς έχεις ορίσει τα όρια και οτιδήποτε νομίζεις πως θα τον γεμίσει θα απαιτήσει να αφαιρέσεις κάτι από αυτόν.
Αντιθέτως εάν η αντίληψη είναι προθετική, ορίζεις πρώτα το κέντρο και κατόπιν σχεδιάζεις όσους κύκλους επιθυμείς, χωρίς κανέναν περιορισμό. Οτιδήποτε δεν χωράει στον έναν, απλούστερα θα χωρέσει σε έναν μεγαλύτερης διαμέτρου.
