Πριν από δεκαετίες όταν ήμουν στην Αίγυπτο ένας φίλος μου Σουηδός, ο Έρικ, ο οποίος σήμερα είναι κορυφαίο στέλεχος της Volvo πρότεινε κάτι παράτολμο. Να κολυμπήσουμε στο Νείλο!
Τότε έτυχε να είμαστε στο Ασουάν κοντά στο πρώτο και παλαιότερο φράγμα. Επειδή αυτό απαγορευόταν αυστηρά, νοικιάσαμε μία φελούκα (οι χαρακτηριστικές βάρκες του Νείλου), να μας μεταφέρει σε ένα απόμακρο σημείο, όπου υπήρχε ένα βραχάκι για να ξεκινήσουμε από εκεί. Το βραχάκι αυτό ήταν στο κέντρο περίπου της ροής του μεγαλειώδους αυτού ποταμού.
Μόλις βγήκαμε και αγκιστρωθήκαμε κατά κάποιον τρόπο εκεί η πρώτη αίσθηση ήταν του πόσο γλιστερό ήταν. Αλλά είχε χώρο να καθίσουμε και κάπως να πιαστούμε από το βραχάκι. Ο Νείλος εν τω μεταξύ φαινόταν… ακίνητος.
Μόλις βούτηξα στα νερά η πρώτη αίσθηση ήταν αηδιαστική. Επειδή το νερό ήταν σκούρο δεν φαινόταν τίποτα μέσα του, αλλά μόλις εισήλθα ένοιωσα όλα αυτά τα φυτά του νερού να μου γλείφουν το σώμα. Αίσθηση ταινίας επιστημονικής φαντασίας σε έναν άλλο κόσμο. Τότε ξαφνικά άρχισαν να εισχωρούν σκέψεις με κροκόδειλους και άλλα τέρατα έτοιμα να με καταπιούν. Δεν υπήρχαν κροκόδειλοι εκεί ούτε και ήμασταν στη ροή του φράγματος (εννοώ πως η ροή μας οδηγούσε προς την κατεύθυνση της Μεσογείου και μακριά από το φράγμα). Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα ένοιωθα εάν ήμασταν πριν το φράγμα!
Η πρώτη μου σκέψη ήταν αμέσως να βγω από εκεί μέσα.
Μόνο πως το ρεύμα του Νείλου ήταν τόσο ισχυρό, αόρατα ισχυρό, και προτού προλάβω να κοιτάξω πίσω μου το βραχάκι είχε ήδη απομακρυνθεί… Ήμουν σαφώς νεότερος και δυνατός και ούτε θυμάμαι με πόσο κόπο κολύμπησα για να φτάσω το βραχάκι. Η αίσθηση της επιβίωσης, διότι δεν υπήρχε επιστροφή ήταν το μοναδικό κίνητρο.
Κατάντη (προς τις εκβολές) από το πρώτο φράγμα του Νείλου στο Ασουάν, το οποίο κατασκεύασαν οι Άγγλοι το 1902 υπάρχουν πολλά βραχάκια και νησάκια, μεταξύ αυτών και η περίφημη Ελεφαντίνη νήσος. (Ανάντη σημαίνει προς τις πηγές).
Αλλά το μαρτύριο δεν τελείωσε εκεί. Πώς ανεβαίνεις σε έναν γλιστερό βράχο με το ισχυρό ρεύμα να μην σε αφήνει δευτερόλεπτο; Εντάξει η λογική σε οδηγεί να κατευθυνθείς πίσω από τα βραχάκι και να εκμεταλλευτείς το ρεύμα για να ανέβεις. Το έκανα με πολύ (μα πολύ) κόπο. Ο Έρικ εν τω μεταξύ, πολύ έμπειρος στις καταδύσεις δεν καταλάβαινε τίποτα. Και για να είμαι ειλικρινής ο εγωισμός μου δε με άφησε να εκφράσω τίποτα από το φόβο, τον οποίον εισέπραξα.
Πήρα βέβαια την εκδίκησή μου όταν στην Αλεξάνδρεια πήγαμε να μείνουμε σε ένα ξενοδοχείο, το οποίο ήταν το μόνο, το οποίο είχε δωμάτια, όπου έρρεαν… απόβλητα στο διάδρομο (κυριολεκτώ), ενώ στα βρώμικα κρεβάτια και γύρω κυκλοφορούσαν κατσαρίδες και άλλα… ευγενή έντομα. Εγώ από την κούραση μου και εκ των… γονιδίων μου δεν κατάλαβα τίποτα και κοιμήθηκα. Κάποια στιγμή τη νύχτα ξυπνώ και βλέπω τον Έρικ ξάγρυπνο να κυνηγά με μία παντόφλα τις… κατσαρίδες! Εκεί στη Σουηδία πολύ… μίμου άπτου είναι! Χα!
Που θέλω να καταλήξω…
Κάπου σε μια παρέα αργότερα διηγηθήκαμε την περιπέτεια στο Νείλο. Και πετάγεται ένας φίλος, δεν θυμάμαι τι εθνικότητας ήταν και μας δήλωσε:
“Τις συνέπειες αυτής της τεράστιας ανοησίας, την οποίαν κάνατε θα την καταλάβετε πολύ αργότερα”, εξηγώντας μας πως τα μικρόβια, τα οποία θα κολλήσαμε θα μας απασχολήσουν στο μέλλον! Σκεφτείτε από πού πηγάζει ο Νείλος από που έχει περάσει (Τανζανία, Μπουρούντι, Ρουάντα, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (πρώην Ζαΐρ), Κένυα, Ουγκάντα, Αιθιοπία, Ερυθραία, Νότιο Σουδάν, Σουδάν και Αίγυπτο) και τι… μεταφέρει!
Δεν γνωρίζω πραγματικά εάν όντως αυτό συνέβη στην περίπτωσή μου, αναρωτιέμαι… κάποιες φορές, αλλά αυτό ήλθε στο μυαλό μου, διαβάζοντας την είδηση πως στην Αμερική ένας άνδρας πέθανε από μία αμοιβάδα… ζόμπι, η οποία καταναλώνει… ανθρώπινους εγκεφάλους (!) αφού κολύμπησε στη λίμνη Όζαρκς στην Πολιτεία του Μιζούρι.
Πάντως μην ανησυχείτε! Κάποια άλλη αόρατη “αμοιβάδα” κυκλοφορεί σε πολλές κοινωνίες και έχει καταναλώσει ΗΔΗ εκατομμύρια εγκεφάλους, χωρίς να έχουν ποτέ κολυμπήσει ούτε στο Νείλο ούτε στη λίμνη Όζαρκς.
Και το ωραίο είναι νομίζουν πως τους έχουν!
Αλήθεια, τώρα που το σκέφτομαι, τον έχω;
