Για Όσες/ους Δίνουν Πανελλαδικές Εξετάσεις και… τους Γονείς τους

Αυτό το άρθρο ήθελα να το γράψω στο παρελθόν αλλά μόλις διάβασα πως την Δευτέρα αρχίζουν οι Πανελλαδικές εξετάσεις θέλησα να αφιερώσω λίγο χρόνο να μεταφέρω την εμπειρία μου, ώστε να αποβεί ενδεχομένως χρήσιμη σε κάποια παιδιά (και τους γονείς τους)!

Λοιπόν. Οι Πανελλήνιες (τότε ονομάζονταν πιο chic!) απετέλεσαν μία από τις χειρότερες εμπειρίες της ζωής μου. Και αξέχαστη! Ήμουν βέβαια πάντοτε απροσάρμοστος και είχα μεγάλες δυσκολίες κυρίως με τα μαθηματικά και όλα τα παρελκόμενα (φυσική, χημεία, γεωμετρία). Φυσικά για πολλούς λόγους δεν έκανα ούτε φροντιστήριο και προσπαθούσα με κάποια βοηθήματα (λύσεις ασκήσεων) να αντιμετωπίσω αυτό το “τέρας”.

Τότε φαινόταν πως η “επιτυχία” ή “αποτυχία” ήταν το σημείο καμπής στη ζωή μου… Βέβαια διάβαζα οτιδήποτε υπήρχε εκτός από τα… σχολικά μαθήματα και δεν μπορούσα να καταλάβω το νόημα είχαν οι εξετάσεις. Πίστευα ανέκαθεν πως η εισαγωγή στα πανεπιστήμια έπρεπε να γίνεται ελεύθερα (και το πιστεύω ακόμα ακλόνητα, εννοείται). Η… έξοδος όμως να μην είναι καθόλου ελεύθερη!

Με τη σιγουριά του διαβασμένου (έστω και εξωσχολικών βιβλίων) ξεκίνησα να διαγωνιστώ σε κάτι, το οποίο δεν πίστευα και ως Δον Κιχώτης θεωρούσα πως θα αποδειχθεί με μαγικό τρόπο.

Παταγώδης αποτυχία!

Επειδή το ένοιωθα αυτό είχα φροντίσει και έκανα τα χαρτιά μου σε κάποια Πανεπιστήμια της τότε Δυτ. Γερμανίας και μάλιστα με επιτυχία σε κάποιο αντικείμενο.

Το χειρότερο συναίσθημα, το οποίο όμως μου έχει μείνει (και μπορώ να σας εκμυστηρευτώ, πως ακόμα δεν το έχω ξεπεράσει) είναι πως δεν αγωνίστηκα των ώρα των εξετάσεων. Διάβασα τα θέματα. Κατάλαβα πως δεν μπορούσα να επιλύσω τίποτα και καθόμουν ειρωνευόμενος (στο μυαλό μου) τις άλλες τους άλλους, οι οποίοι σκυφτοί πάλευαν να τα επιλύσουν. Δεν είχε σημασία εάν είχαν μάθει από τα φροντιστήρια τρόπους ή κάτι άλλο. Απλά κάθονταν. Επειδή το πρώτο ή δεύτερο μάθημα ήταν τα μαθηματικά (εάν θυμάμαι καλά) και πήγα σχεδόν πάτο, θεώρησα πως δεν είχε και πολύ νόημα να ασχοληθώ και με τα υπόλοιπα και πέρασα μία μαρτυρική διεκπεραιωτική διαδικασία όντας έξω από το περιβάλλον μου.

Συμπέρασμα πρώτον:
Μην σηκωθείτε από το θρανίο εάν δεν περάσει και το τελευταίο διαθέσιμο δευτερόλεπτο, ακόμα και εάν τα θέματα, σας φαίνονται Κινέζικα. Μέσα στα τελευταία 5 λεπτά μπορεί να σας έλθει μία αναλαμπή και να γράψετε αρκετά καλά• και προλαβαίνετε! Μεγάλο μάθημα αυτό στα χρόνια του Πολυτεχνείου…

Μετά από την πρώτη μου τραυματική εμπειρία αποφάσισα να επαναλάβω με περισσότερη σοβαρότητα το εγχείρημα. Το ωραίο είναι πως μπήκα και σε κάποια σχολή αλλά δεν μου άρεσε και μέχρι τον Δεκέμβριο την είχα εγκαταλείψει. Η Δυτ. Γερμανία περίμενε, αλλά ούτε εκεί ήθελα. Απλά δεν ήθελα να φύγω από την Ελλάδα.

Συμπέρασμα δεύτερον:
Μία κακή λύση στις προσωπικές (προσοχή εδώ) αποφάσεις είναι πολύ χειρότερη από μία καθόλου λύση (αλλά όχι στις εξετάσεις!). Διότι εάν έμενα στην πρώτη σχολή, τώρα δεν θα έφτιαχνα τα όμορφα νεοκλασικά και πέτρινα, αλλά βίδες και παξιμάδια (και ούτε να τα βλέπω)!

Μετά διάβασα πάλι περισσότερο επιμελώς, πήγα και σε ένα πολύ καλό φροντιστήριο (όχι με την έννοια του ακριβού, αλλά των εξαίρετων καθηγητών) και η επιτυχία ήλθε θριαμβευτικά. Ακόμα τους ευγνωμονώ. Το φροντιστήριο δεν σε κάνει περισσότερο μορφωμένο, (ειδικά εάν εσύ δεν το θέλεις) αλλά μάλλον σε προετοιμάζει στο να επιτύχεις στις εξετάσεις! Στο συγκεκριμένο όμως είχα την τύχη να μάθω και μία μεθοδολογία προσέγγισης των… Κινέζικων (μαθηματικά κλπ), η οποία μου άλλαξε εντελώς την πορεία.

Συμπέρασμα τρίτον:
Στις εξετάσεις δεν αντικατοπτρίζεται η συνολική εικόνα σας ως ανθρώπου αλλά μόνο ως διαγωνιζόμενου –ούτε η γνώση σας-, απλά αποτυπώνεται η επιμέλειά σας ως προς τα θέματα (προσοχή εδώ και πάλι) και φυσικά η τεχνική. Συνδυασμός επαρκούς προετοιμασίας (όχι εξαντλητικής) και μεθοδολογίας του τρόπου των εξετάσεων οδηγεί σε καλό βαθμό.

Συμπέρασμα τέταρτον:
Εάν διαβάσατε ολόκληρο το βιβλίο τέλεια, εκτός από 2 σελίδες ή δεν καταλάβατε μία έννοια, προλαβαίνετε μέχρι τη Δευτέρα. 90% θα πέσει. Πως γίνεται αυτό να ισχύει για μεγάλες ομάδες ανήκει στη σφαίρα της μεταφυσικής. Άλλωστε μη διαβάσετε τίποτα. Μην αφήσετε όμως κενό.

Συμπέρασμα πέμπτον:
Εάν ολόκληρη τη χρονιά δεν ανοίξατε βιβλίο, μην περιμένετε το Σαββατοκύριακο να μάθετε την ύλη. Ούτε να ξενυχτίσετε. Έχει περισσότερες πιθανότητες να γράψει καλά μία/ένας με πολύ λιγότερη μελέτη και καθαρό μυαλό π[αρά το αντίστροφο. Εάν έχετε μελετήσει βεβαίως επαρκώς τότε ούτε για αστείο το ξενύχτι. Το μυαλό σας δεν πρόκειται να σας προδώσει σε ότι έχετε εμπεδώσει.

Συμπέρασμα έκτον:
Ναι. Οι εξετάσεις κρίνουν πολλά. Αλλά δεν κρίνουν το μέλλον σας. Αυτό το δημιουργείτε εσείς. Τα έχετε ακούσει πιστεύω από πολλούς. Έχουν δίκιο, ωστόσο πολλές φορές αξίζει να “αφήνετε” και τη ζωή να αποφασίσει για εσάς. Εάν δεν τα πάτε καλά ή δεν επιτύχετε στη σχολή, την οποία πιστεύετε ότι επιθυμείτε ξανασκεφτείτε. Εάν έχετε διαβάσει θαυμάσια και αστοχήστε και αντί για μία σχολή επιτύχετε σε κάποια άλλη σκεφτείτε διπλά. Ακούστε όμως την καρδιά σας.

Συμπέρασμα έβδομον:
Υπάρχουν άνθρωποι της πρώτης ευκαιρίας και της δεύτερης ευκαιρίας. Άλλοι κερδίζουν εύκολα τον αγώνα από τα πρώτο ημίχρονο άλλοι ασθμαίνοντας στο τελευταίο λεπτό της παράτασης και με ανατροπή. Προσωπικά είμαι της δέκατης τρίτης ευκαιρίας (αποτυγχάνω ολοσχερώς στις προηγούμενες δώδεκα) και στην δέκατη τρίτη με τον παραπάνω τρόπο της παράτασης (είναι Παρασκευή και 13 σήμερα!). Το γιατί συμβαίνει αυτό δεν με ενδιαφέρει καν να το απαντήσω. Αναγνωρίστε σε ποια κατηγορία ανήκετε και θα σας λυθούν πολλές απορίες!

Η αποτυχία μου στις εξετάσεις με φιλοδώρησε με έναν θαυμάσιο χρόνο ξεκούρασης, προσωπικής αναζήτησης, σκέψεων και ωρίμανσης και πρέπει να σας ομολογήσω πως απετέλεσε την βάση για ολόκληρη την μετέπειτα πορεία μου.

Συμπέρασμα όγδοον:
Τέλος οτιδήποτε και να σας συμβεί πριν ή κατά τη διάρκεια των εξετάσεων είναι μέσα στη ζωή. Μπορεί να στενοχωρηθείτε για κάποιο λόγο, να μην νοιώθετε καλά ή οτιδήποτε άλλο. Μην κατηγορήσετε κανέναν για αυτό. Αυτή είναι η ζωή. Ούτε τους γονείς σας να κατηγορήσετε. Ούτε και τους εαυτούς σας. Τα “μνημόσυνα” δεν ωφελούν. Προχωρήστε δυνατά στο επόμενο.

Καλή οτιδήποτε (διότι η επιτυχία και η αποτυχία είναι εντελώς και άκρως υποκειμενικές έννοιες και συναισθήματα). Οι βαθμοί του γραπτού σας όμως όχι. Εάν είναι καλοί κανένα πρόβλημα. Εάν είναι κακοί προσπαθήστε πάλι και απολαύστε την μοναδική ευκαιρία να ανασυγκροτήσετε τον εαυτό σας και θα δείτε πως στις περισσότερες φορές στη ζωή σας θα επιδιώκετε να… αποτύχετε (την πρώτη φορά) διότι θα γνωρίζετε πόσο υψηλότερα μπορείτε κατόπιν να εκτοξευτείτε.

Πάρετε Δύναμη! Δώστε Δύναμη! Φιλιά!