Για πολλά χρόνια ήμουν στον ίδιο χώρο με τον Αρχιτέκτονα Αντρέα Κανελλόπουλο. Τι εννοώ; Μας χώριζε μία πλάκα από μπετόν! Ο Αντρέας Κανελλόπουλος είχε το γραφείο του στον τρίτο όροφο του κτηρίου επί της Ρήγα Φεραίου και Γεροκωστοπούλου ενώ εγώ ήμουν στον τέταρτο.
Συνεπώς οι συναντήσεις μας ήταν πολύ συχνές –κυρίως στο ασανσέρ- και οι ευκαιρίες για συζητήσεις πολλές. Δεν θυμάμαι πως προέκυψε και η κουβέντα μας τα έφερε στο κτήριο ιδιοκτησίας Πανταζή επί της Πλατείας Γεωργίου Α΄ στην Πάτρα. Το πιθανότερο είναι πως είχα σχολιάσει αρνητικά την ύπαρξη του κτηρίου.
Ωστόσο πήγαμε μαζί στο γραφείο του και μου αποκάλυψε (όχι πως ήταν κρυφό εγώ δεν το γνώριζα) πως αυτός ήταν ο μελετητής του κτηρίου. Τι υπήρχε πριν και εάν έπρεπε να διατηρηθεί, όπως πάρα πολλά άλλα κτήρια της πόλης είναι άλλο θέμα. Στον ίδιο ανατέθηκε η μελέτη του συγκεκριμένου κτηρίου με ξεκάθαρες προδιαγραφές όσον αφορά τη λειτουργία του. Μάλιστα όπως μου εξήγησε η κόρη του Κανελλόπουλου, η επιχειρηματική ιδέα πίσω από αυτό το κριτήριο ήταν πρωτοποριακή για τα τότε Ελληνικά δεδομένα.
Ποιο ήταν όμως το πρόβλημα του Αρχιτέκτονα;
Πώς δίπλα του ευρίσκεται το εμβληματικότερο κτήριο της πόλης των Πατρών, το Δημοτικό Θέατρο. Και στη συζήτηση , η οποία διημείφθη μεταξύ μας μου εξήγησε πως ήταν τεράστια η πρόκληση να σχεδιάσει ένα πολυώροφο κτήριο ΧΩΡΙΣ να επισκιάζει την αρχιτεκτονική λάμψη του Δημοτικού Θεάτρου! Και αυτά τα άκουσα από τον ίδιο τον μελετητή. Ο ίδιος δηλαδή ο αρχιτέκτονας επέλεξε να σχεδιάσει κάτι, το οποίο ΔΕΝ θα συναγωνιζόταν το κτήριο του Ερνέστου Τσίλλερ! Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους γάμους, όπου οι φίλες της νύφης προσπαθούν να τη συναγωνιστούν σε κόμμωση και ενδυμασία με αποτέλεσμα να γίνονται όλες τελικά… αγνώριστες!
Ο μελετητής λοιπόν αποφάσισε να υποβαθμίσει τις φιλοδοξίες του προκειμένου να σεβαστεί –κατά το δυνατόν- το Θέατρο Απόλλων (όπως ονομάζεται).
Το εάν μας αρέσει αισθητικά ή όχι είναι και αυτό άλλο θέμα και είναι σε έναν βαθμό υποκειμενικό. Δεν είμαι αρχιτέκτων και ούτε επιθυμώ να κρίνω προφανώς οποιαδήποτε απόφαση για την μετατροπή της πρόσοψης. Σίγουρα υπάρχει σκεπτικό πολύ καταλληλότερων επιστημόνων από εμένα.
Αυτό στο οποίο σίγουρα θα ήθελα να εστιάσω είναι στις προκλήσεις, τις οποίες αντιμετωπίζουμε ως μηχανικοί, το βάρος των αποφάσεών μας και το ότι κρινόμαστε χωρίς να μπορούμε να εξηγήσουμε ουσιαστικά τίποτα.
Και κάτι ακόμα. Ο Αντρέας Κανελλόπουλος κάπνιζε αρειμανίως και ήταν το… ίχνος του, το οποίο άφηνε περπατώντας!
Φωτογραφία: προσωπικό αρχείο, 24.1.2017.
