Οι παλαιότεροι θα θυμούνται στα δελτία των τότε δύο καναλιών τις ειδήσεις σχετικά με τους αυτονομιστές Μολούκους. Στο σπίτι μας και κυρίως στις πολιτικές συζητήσεις, όπου καταναλωνόταν το… 97% του χρόνου μας το είχαμε και ως λογοπαίγνιο. Τούτο, διότι στα Ελληνικά ακούγεται κάπως περίεργα ο ήχος της λέξης “Μολούκοι”.
Τώρα τι ήταν οι Μολούκοι και τι έκαναν και ποιο το ιστορικό υπόβαθρο της διαμάχης είναι ένα άλλο θέμα. Δεν υπήρχαν τα κοινωνικά δίκτυα και οποιαδήποτε αναφορά στα ζητήματα απαιτούσε μία προτέρα βαθιά πολιτική και ιστορική γνώση. Εάν όμως αυτό συνέβαινε σήμερα, θα διαπιστώναμε μεθ΄ εκπλήξεως πλημμυρίδα αναλύσεων με… πάθος ή χωρίς και θα αναρωτιόμαστε από πού προήλθε αυτό το ενδιαφέρον. Παρεμπιπτόντως οι Μολούκες είναι αρχιπέλαγος (συστάδα νησιών) στην Ινδονησία.
Αυτήν την περίοδο αρχικά με την πανδημία και κατόπιν ειδικά μετά την εισβολή της Ρωσσίας στην Ουκρανία η διεθνής κατάσταση δεν είναι όπως τη συνηθίσαμε. Ειδικότερα στη γειτονιά μας, -κάτι, το οποίο έχει τεράστια σημασία- διανύουμε μία ιδιαίτερη περίοδο με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, ενώ δίπλα μας ελλοχεύει η “φίλη” Γείτων.
Στο εσωτερικό δεν χρειάζεται να αναφερθώ, τα γνωρίζετε αλλά και εδώ πάρα πολλά θα μπορούσαν να σχολιασθούν… αλλά…
Αλλά, διαπιστώνω πως πλέον το Facebook (ή μήπως καλύτερα τμήμα της κοινωνίας, το οποίο εκφράζεται μέσω αυτού) διολισθαίνει εντελώς σε X (πρώην twitter), όπου οι ύβρεις υποκαθιστούν σε μεγάλο βαθμό τις αναλύσεις, διότι υπάρχουν και αυτές και αρκετές είναι και πολύ αξιόλογες έως εξαιρετικές. Αλλά οι αναλύσεις δεν έχουν το νόημα της πειθούς ή του ανταγωνισμού ή της υποχρεωτικής συμφωνίας παρά της ενημέρωσης και του ερεθίσματος για να αποκτηθεί καλύτερη αντίληψη.
Και απαιτούν ανοιχτό μυαλό και ευρύτητα πνεύματος αλλά και θάρρος παραδοχής και τροποποίησης πιθανώς αντιλήψεων και οπτικής γωνίας. Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να αντικρούσει με επιχειρήματα και λογική μεθοδολογία τις προκαταλήψεις και τη μισαλλοδοξία… Και δυστυχώς η κοινωνία μας βρίθει εξ΄ αυτών…
