Τρεις κυρίως είναι οι κατηγορίες ανθρώπων ή οργανισμών ή και κρατών με τους οποίους ΔΕΝ διαπραγματεύεσαι:
- Με τους ψυχιατρικά διαταραγμένους. Είναι απλό. Δεν τίθεται θέμα περαιτέρω ανάλυσης. Η κατηγορία αυτή ωστόσο είναι πολυπληθής αν και δεν είναι αναγνωρίσιμη πολλές φορές εκ πρώτης όψεως. Ούτε και εκ… δευτέρας όψεως· αλλά είναι εκεί έτοιμη να αποκαλύψει τον πραγματικό της εαυτό όταν “κάτι” δεν λειτουργήσει όπως προσμένει. Καμία δυνατότητα διαπραγμάτευσης, αλλά… αλλά για να δούμε πως σχετίζεται με τη δεύτερη κατηγορία παρακάτω.
- Με τους φανατικούς ή εντελώς πορωμένους με κάποια ιδεολογία, θρησκευτική πίστη ή προκατάληψη βαθιά ριζωμένη μέσα τους. Καμία ελπίς και εδώ. Αλλά οι προηγούμενες ιδιότητες εμπεριέχουν και… ηλιθιότητα. Και αυτό ακριβώς είναι το αδύνατο σημείο τους. Δεν διαπραγματεύεσαι αλλά μπορείς να χειραγωγήσεις. Αρκεί το κατάλληλο σύνθημα και αμέσως “ξεχνάς” τις διαπραγματευτικές δυσκολίες και μπορείς άνετα να κατευθύνεις αυτή την κατηγορία όπου εσύ επιθυμείς. Αυτός είναι και ο συνδετικός κρίκος με την προηγούμενη κατηγορία, διότι δεν απέχουν και πολύ αν και φαινομενικά παρουσιάζονται ως διαφορετικές κατηγορίες.
- Με όσους δεν έχουν να χάσουν τίποτα. Εδώ δεν τίθεται θέμα μη λογικής ή ψυχιατρικής. Ένας άνθρωπος ή άλλη οντότητα, η οποία δεν έχει να χάσει τίποτα αφού δεν της έμεινε τίποτα είτε λόγω ατυχίας στη ζωή είτε απογοήτευσης ή οποιουδήποτε άλλου λόγου, αλλά χωρίς να έχει χάσει τη λογική της έχει μία απεριόριστη δύναμη διαπραγμάτευσης. Δεν έχεις καμία δυνατότητα άσκησης πίεσης… και αυτό καθιστά αυτή την κατηγορία εξαιρετικά δύσκολη.
Χμ… όχι μόνον δύσκολη αλλά και επικίνδυνη. Διότι όταν δεν έχεις να χάσεις τίποτα δεν θα διστάσεις και για οτιδήποτε· και συνήθως η άλλη πλευρά κάτι έχει να χάσει. Τονίζω και πάλι πως δεν πρόκειται για κατηγορία όπως οι προαναφερθείσες, αλλά με πλήρη λογική σκέψη και συνείδηση του τι πράττει.
Μία υποκατηγορία είναι και ο λεγόμενος pazzo (Ιταλική λέξη για τρελός ή παράφρων ή μανιακός). Το βασικό του χαρακτηριστικό είναι πως είναι εντελώς απρόβλεπτος. Δεν θεωρώ πως πρέπει να τον κατατάσσω στην πρώτη κατηγορία, διότι ένας pazzo έχει πλήρη επίγνωση των πράξεων του.
Υπάρχει τέλος και μία τέταρτη κατηγορία, την οποίαν σκοπίμως δεν την συμπεριέλαβα στις προηγούμενες, αφού δεν τίθεται θέμα διαπραγμάτευσης. Αυτή είναι όταν η άλλη πλευρά δεδηλωμένα επιχειρεί να σε καταστρέψει ή να σου κάνει ζημιά. Η μόνη διαπραγμάτευση, η οποία μπορεί να διεξαχθεί είναι σχετικά με τον… τρόπο της δικής σου καταστροφής! Δεν νομίζω πως κανένας θα το συζητούσε αυτό. Άρα κανένα θέμα και εδώ.
Φυσικά τίποτα από τα προηγούμενα θα είχε ενδιαφέρον εάν δεν αξιοποιούνταν καταλλήλως από “ειδικούς” του είδους, οι οποίοι σχεδιάζουν πολιτικές και διαμορφώνουν τάσεις ή κοινή γνώμη βασιζόμενοι στην προηγούμενη κατηγοριοποίηση. Επειδή δεν υπάρχουν στεγανά κάλλιστα μπορεί να έχουμε συνδυασμούς, οι οποίοι δυσκολεύουν τις αναλύσεις, αλλά πάντοτε κυριαρχεί η χειρότερη εκδοχή.
