Βλέπω από χθες και κάποια χαμόγελα γύρω μου, μια πιο ζωντανή πόλη, κάπως πιο ήρεμα πρόσωπα… Είναι άραγε η ιδέα μου; Μήπως εστιάζουμε πολύ σε ένα στρεβλό 10% ενώ αγνοούμε ένα (κατά το μάλλον ή ήττον) υγιές 90%, το οποίο παρακολουθεί σιωπηλά και σύντομα θα εκφρασθεί; Ας προσέξουμε λίγο…
Μπορεί επίσης να σας αρέσει
& Τρόποι Αντιμετώπισης (Μέρος 2ο) -οσονούπω- Η περιβόητη και παράλογη αυτή κρίση εκτός της πλήρους ασάφειας και αδυναμίας εξήγησης της εμπεριέχει εγγενώς […]
Λοιπόν: Είστε εν καιρώ πολέμου ο καπετάνιος ενός πολεμικού πλοίου και περιμένετε την σοβαρότερη επιθεώρηση από τον αρχι-Ναύαρχο του στόλου. Πρέπει να […]
Σοβαρός (επενδυτικός) προβληματισμός… Νομίζω ότι είναι το καλύτερο προκειμένου να σχολιάσω οτιδήποτε άλλο… (Το χιούμορ δεν είναι αντικείμενο για γέλια)…
Αυτήν την περίοδο της επιλεγμένης αυτοκτονικής παράνοιας ακούω συνεχώς τα ρήματα: “αγωνίζομαι”, “προσπαθώ”, “δεν εγκαταλείπω” και όλους τους σχετικούς συνδυασμούς. Παρακάμπτοντας ελαφρώς […]