Το Ελληνικό Χωριό και η Βαθύτερη Σημασία του

Μου αρέσει πάρα πολύ να διαβάζω χάρτες. Μα πάρα πολύ. Κάθε είδους χάρτες! Αισθάνομαι την ώρα εκείνη ότι ταξιδεύω. Ακόμα και χάρτες του… ουρανού πάλι σε κάνουν να ταξιδεύεις στ’ αστέρια. Οι Ελληνικοί χάρτες όμως έχουν το πλεονέκτημα να είναι κοντά μας και να μπορείς να τους βιώσεις εκ του φυσικού.

Αυτό, το οποίο με εντυπωσιάζει είναι ο τεράστιος αριθμός και η διασπορά των χωριών. Μα όπου και να κοιτάξεις θα δεις και κάποιο έστω πού μικρό χωριό. Δρομάκια, χωματόδρομοι, βουνοκορφές… Αλλά τα χωριουδάκια πάντα παρόντα. Μα σκέφτεσαι. Πώς είναι δυνατόν, τι έκανε τους ανθρώπους ή μάλλον τους πρώτους ανθρώπους να επιλέξουν αυτό το σημείο;

Και το ακόμα εντυπωσιακότερο. Σε περιοχές, δύσβατες , απόμακρες, έρημες και κάποιος αρχαίος Ελληνικός ναός. Τα απομεινάρια του δηλαδή εκτός ίσως από του Επικούριου Απόλλωνα στο Λύκαιον Όρος. Αλλού υπάρχουν μόνο ενδείξεις θεμελίων. Είναι όμως εκπληκτικό το πόσα ιερά υπάρχουν και σε πόσα απρόβλεπτα σημεία.

Και μετά οι πόλεις με την οργανωμένη υποτίθεται ρυμοτομία και τάξη.

Όταν λοιπόν διαβάζεις έναν χάρτη στην πραγματικότητα είναι σαν να διεισδύεις στην ψυχή ενός ανθρώπου. Τα χωριουδάκια είναι οι πρωταρχικές δομές της ύπαρξης σου. Οι συνδετήριοι δρόμοι είναι οι προσπάθειες συνδυασμού των πρωταρχικών σου αυτών σκέψεων.

Και οι πόλεις μαζί με τις αρτηρίες είναι οι υποτίθεται ανώτερες μορφές σκέψεων και συναισθημάτων σου.

Και… ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι πως ο τρόπος διαχείρισης του εσωτερικού σου εαυτού δεν διαφέρει σε τίποτα από τη δομή των χαρτών. “Έφυγες” από το χωριουδάκι σου εσύ ή οι παππούδες σου, έχασες το πρωτογενές υλικό σου ή έστω το ξέχασες και οργανώθηκες στον περίπλοκο κόσμο των πόλεων.

Τα σπιτάκια στα χωριά χτίζονταν με μία απλή γνωστοποίηση στις αρχές. Ούτε πολεοδομική νομοθεσία ούτε υπηρεσίες ελέγχου ούτε τίποτα. Και δημιουργούνταν κομψοτεχνήματα. Απλό. Λειτουργούσε το βαθύ “είναι”.

Κατόπιν άρχισε η εκπαίδευση και η πειθαρχία. Και άρχισαν να χτίζονται μεγαλύτερες δομές, οι πόλεις. Τότε κάτι έχασες από την πρωτόλεια φύση σου.

Κατόπιν άρχισες να αυθαιρετείς με την ζωή σου. Τα αυθαίρετα δεν αποτελούν παρά μία αυθαιρεσία της ζωής. Θέλεις να ξεφύγεις από τους περιορισμούς. Κανένα χωριουδάκι με κτίσματα προ του ‘55 δεν έχει αυθαίρετα. Και κανένα κτίσμα προ του ’55 δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί αυθαίρετο.

Αλλά πολλές φορές νομίζεις πως αιτία της κακής σου ζωής είναι το χωριουδάκι σου. Επιστρέφεις τότε και επεμβαίνεις βάναυσα σε αυτό, το οποίο θα έπρεπε να σεβαστείς: την αρχική σου μονάδα ύπαρξης. Και το χωριό σου γίνεται μία κακέκτυπη απομίμηση πόλης.

Επιστρέφεις κατόπιν στην πόλη και προσθέτεις και άλλες δομές σκέψης και συναισθημάτων…

Και κάπου το παιχνίδι χάνεται.

Και πρόσεξε! Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως εκεί χτίζονταν ιεροί ναοί. Ήθελες κάπου να ακουμπάς. Κάπου να πιστεύεις. Δεν έχει σημασία εάν ήταν προς έναν αρχαίο Ελληνικό θεό ή κατόπιν ένα άγιο. Αντικατέστησες το είδος της πίστης σου με κάτι άλλο. 
Και σε κάθε Ελληνικό χωριουδάκι υπάρχει το κέντρο (μία πλατεία), μία πίστη (τώρα εκκλησία), ένας πλάτανος (το όραμα σου) και μία πηγή (η πηγή της ζωής σου).

Το χωριουδάκια είναι η πρωταρχική δομή σου. Το αγαπάς το μισείς, το φροντίζεις ή το παραμελείς, αλλά είτε το θέλεις είτε όχι είναι σαν να επεμβαίνεις στο DNA σου.

Αυτό σημαίνει Ελληνικό χωριό και αυτή είναι η βαθύτερη σημασία του.

Σημ. Στην φωτογραφία το πανέμορφο Αρκαδικό χωριό Δήμητρα (παλιά ονομασία Δίβριτσα, το οποίο σημαίνει στα Αρβανίτικα “πολλά νερά”). Όλα τα πέτρινα σπίτια του σώζονται και είναι κατασκευές Λαγκαδιανών μαστόρων.