Να κόψω τη σημαία στα δύο και να παρελάσουν κι οι δύο;

Τον Οκτώβριο του 2033 δέχθηκα μία εντελώς περίεργη και ξαφνική πρόσκληση να επισκεφτώ την ενωμένη πλέον Κορέα από τον Πρόεδρό της. Με την άφιξη μου έμαθα –τουλάχιστον- έκπληκτος πως διορίστηκα Υπουργός Παιδείας της Κορέας! Κόκκινο χαλί στο αεροδρόμιο, λιμουζίνα και στο υπουργείο! Όλα έγιναν κινηματογραφικά και δεν μπόρεσα να αρθρώσω λέξη. Και τι λέξη να άρθρωνα; Ούτε το καλημέρα δεν γνώριζα στα Κορεατικά.

Σε μία όμως εβδομάδα (28 Οκτωβρίου 2033) έμαθα πως εορταζόταν η πρώτη πανηγυρική επέτειος της επανένωσης της Κορέας. Και η ανάθεση του υπουργείου δεν ήταν καθόλου τυχαία. Ήθελαν να λύσουν το φοβερό πρόβλημα σχετικά με το ποιος θα κρατά τη σημαία της ενωμένης πλέον Κορέας στις παρελάσεις και φυσικά έψαχναν κάποιο κορόιδο να του φορτώσουν το καυτό… πιλάφι! Και βρήκαν… εμένα!
Κάθισα όλη τη νύχτα και σκεφτόμουν…

Οι πρώην Βορειοκορεάτες προερχόμενοι από ένα ολοκληρωτικό καθεστώς ήθελαν οι σημαιοφόροι να κληρώνονται. Τούτο, διότι όλοι έλεγαν έπρεπε να είναι υπεύθυνοι για την σημαία και όχι το προνόμιο αυτό να ανήκει σε λίγους.

Οι πρώην Νοτιοκορεάτες προερχόμενοι από ένα έντονα ανταγωνιστικό περιβάλλον ήθελαν οι σημαιοφόροι να είναι οι άριστοι. Η π. Ν. Κορέα φημιζόταν για τις τεχνολογικές της προόδους και αυτό φυσικά οφειλόταν στη γνώση και όχι στην τύχη.

Αρχικά σκέφτηκα τη Σολομώντεια εκδοχή: να κόψω τη σημαία στα δύο και το ένα τμήμα της να το κρατά ο καλύτερος ενώ το άλλο το τυχερότερος. Και οι δύο μαζί να παρελάσουν με το ισχυρό μήνυμα: γνώση και τύχη φέρνουν την επιτυχία.

Αλλά το να σχίσεις έστω και για αυτόν το λόγο στα δύο τη σημαία είναι εθνική προσβολή. Και ποιος θα κρατούσε ποιο κομμάτι της;

Μετά σκέφτηκα τη σημαία να την κρατήσει ο… πλουσιότερος μαθητής. Να έφερναν οι γονείς τα στοιχεία εισοδήματος τους και όποιος είχε τα περισσότερα να κρατούσε και τη σημαία. Η ανάπτυξη μιάς κοινωνίας προκύπτει από τον πλούτο της θα ήταν το μήνυμα. Αλλά και αυτό ενείχε πρακτικά υπολογιστικά προβλήματα.

Περνούσε η νύχτα, το κρύο έξω έτσουζε κι εγώ στις κλωστές της σημαίας, την οποία από την αγωνία μου ξέραβα όλο το βράδυ.

Ένα κλικ όμως και θυμήθηκα πως εμείς στην Ελλάδα, όπου κυριαρχεί ως γνωστόν η αξιοκρατία και εκτιμούμε πλήρως τις ικανότητες του καλύτερου έχουμε έναν σπουδαίο και εντελώς αδιάβλητο και διαχρονικό κανόνα να επιλέγουμε τους καταλληλότερους. Και αυτόν υπερηφάνως με τα άψογα Αγγλικά μου με στόμφο τους τον ανακοίνωσα:

Τι αγχώνεστε ποιος θα κρατήσει τη σημαία; Είτε είσαι ο καλύτερος είτε ο τυχερότερος είτε ο πλουσιότερος τελικά τη σημαία της ζωής θα την κρατήσει ο έχων:

Barba in Koroni!

Απολύθηκα επί τόπου! Κακόμοιροι Κορεάτες! Δεν έχετε καθόλου μέλλον!

http://www.pelop.gr/?page=article&docid=546610&srv=28