Εθελουσία  Έξοδος ή Μήπως… Είσοδος;

Ακούω συχνά από γνωστούς και φίλους μου για το ζήτημα της εθελουσίας εξόδου από τις επιχειρήσεις στις οποίες εργάζονται. Αν και η τάση της οικονομίας είναι η συγκέντρωση σε μεγάλες επιχειρήσεις και η στελέχωση τους με περισσότερους ανθρώπους, οι νέες δομές επιβάλλουν πολλές φορές την βελτιστοποίηση και μεγιστοποίηση των κερδών ή έστω την επιβίωσή τους και προβαίνουν σε αυτό, το οποίο ονομάστηκε “εθελουσία έξοδος”.

Δυστυχώς όμως, ενώ η λέξη “εθελουσία” ακούγεται καλά, η… άλλη ΔΕΝ ακούγεται! Κάπου συνδυάζεται με την έξοδο του Μεσολογγίου και παραπέμπει σε… σφαγή! Και αυτό δημιουργεί εξαιρετικά αρνητικά συναισθήματα και μία αίσθηση πανικού σε εκείνους, τους οποίους αναφέρεται.

Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι επιχειρήσεις και περιτυλίγουν την εθελουσία μετάβαση με ένα σημαντικό χρηματικό ποσό για την εξομάλυνση των συναισθημάτων, πριν τη μάχη.

Η αλήθεια είναι πως όντως μία έξοδος δεν είναι εύκολη υπόθεση και πολλές φορές καθόλου αναίμακτη. Αλλά  το σωστό θα έπρεπε να είναι αντί για τη λέξη έξοδο να χρησιμοποιείται η λέξη είσοδος! Πρόκειται για μία εθελουσία… είσοδο σε έναν άλλο κόσμο.

Όντως ο άλλος αυτός κόσμος δεν είναι καθόλου εύκολος. Είναι ο κόσμος, στον οποίο ξυπνάς κάθε ημέρα, όπως ένα άγριο ζώο στη ζούγκλα. Πρέπει να αναζητήσεις μόνος σου την τροφή για την οικογένειά σου και για σένα. Από ένα προστατευμένο, θα το ονόμαζα πάρκο και όχι κλουβί, διότι οι συνθήκες ανταγωνισμού ΚΑΙ στις επιχειρήσεις δεν είναι λιγότερο ζουγκλώδεις από αυτές της αγοράς, βγαίνεις μόνος σου στη στέπα. Και όλα τα χρόνια σε μία επιχείρηση έχεις μάθει στην ιδεατή ασφάλεια του ονόματός της. Ενώ εκεί έξω είσαι μόνος, ανεξάρτητα από την αξία σου.

Αλλά ώ του θαύματος ΚΑΙ εκείνος ο κόσμος επιβιώνει, όπως και ο δικός σου! Και πολλές φορές επιβιώνει και κάπως καλύτερα. Γιατί; Διότι έχει μάθει να ζει με την αβεβαιότητα. Μόλις το συνειδητοποιήσεις αυτό και το αποδεχθείς αυτομάτως παύει να είναι τόσο απόμακρος. Διότι η αβεβαιότητα σε απελευθερώνει, σε αντίθεση με την ασφάλεια, η οποία σε δεσμεύει.

Γι΄ αυτό λοιπόν θα πρότεινα σε όσες/ους σκέφτονται τη μετάβαση από το προστατευμένο εταιρικό περιβάλλον στην ελεύθερη αγορά να κάνουν δύο προσωπικές… ρυθμίσεις:

  1. Να αντικαταστήσουν τη λέξη “έξοδο” με την απολύτως ορθότερη και ωραιότερη θα τολμούσα να γράψω “είσοδο” (στο νέο κόσμο)

    και

  2. Να συνειδητοποιήσουν πως… απελευθερώνονται από κάποια δεσμά, ασχέτως εάν αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να οδηγήσουν από τις λεωφόρους των διοδίων και του περιορισμού ταχύτητας σε δύσβατους και άγνωστους χωματόδρομους (με εκπληκτική θέα όμως και με πολλά απρόοπτα θετικά και αρνητικά).

Τότε θα είναι πολύ ευκολότερα όλα…

Σημ. Και για να ενισχύσω κάπως την αξιοπιστία των αναγραφομένων μου έχω βιώσει μία ανάλογη μετάβαση αν και ήμουν πάντα στην ελεύθερη αγορά. Αυτή ήταν η κατάργηση της διατίμησης στις αμοιβές μηχανικών το 2011, εάν θυμάμαι σωστά το έτος. Όχι πως και μέχρι τότε δεν υπήρχαν τρόποι καταστρατήγησης και αθέμιτος ανταγωνισμός (κάθε άλλο), αλλά τότε έγινε… επίσημος. Ήταν κατά μία έννοια η μετάβαση μου από ένα ψηλό κλαδί του δένδρου στο οποίο κοιμόμουν με κάποια ασφάλεια -τουλάχιστον τις νύχτες- στο έδαφος, διότι… κόπηκε το δένδρο. Και τότε εκεί που ήξερες να σκαρφαλώνεις μαθαίνεις και να τρέχεις! Πάλι όφελος έχεις γιατί ποτέ δεν ξεχνάς το πρώτο!