Έκθεση Ζωγραφικής της Όλγας Νικολοπούλου στο ΠΟΛΥΕΔΡΟ

Με την τέχνη γενικώς έχω δύο, ας τις ονομάσουμε εμμονές: η μία αφορά τις λεπτομέρειες. Ενώ η συνολική εικόνα του έργου μου δημιουργεί μία πρώτη εντύπωση, μετά θέλω να εστιάσω στις λεπτομέρειες.

Η άλλη εμμονή, η οποία προέκυψε κάποτε εντελώς τυχαία, αφορά τη σχέση ενός έργου με το περιβάλλον του και τις δεδομένες συνθήκες τη στιγμή εκείνη. Το ίδιο ακριβώς έργο είναι… διαφορετικό σε διαφορετικό περιβάλλον και συνθήκες. Το δεύτερο το βίωσα όταν σε μία μου κινηματογράφηση στο παρελθόν οι σκιές των θεατών και οι κάθε είδους ήχοι-θόρυβοι, ενώ με ενοχλούσαν τη στιγμή εκείνη, όταν είδα τα πλάνα κατάλαβα πως ήταν “μέρος” της παράστασης και όχι “θόρυβος”…

Και για το δεύτερο, κάτι ακόμα·  σκεφτείτε πως βιώσατε μία ταινία στην αίθουσα του κινηματογράφου και πως στην οθόνη της τηλεόρασης σας.

Την Όλγα την γνωρίζω πολλά χρόνια. Και είμαι σίγουρος πως η πλειοψηφία των Πατρινών τη γνωρίζουν αφού με τον Κωστή επί… 40 (εντυπωσιακό) έτη λειτουργούν και διατηρούν το πανελλαδικά γνωστό βιβλιοπωλείο ΠΟΛΥΕΔΡΟ.  Το ΠΟΛΥΕΔΡΟ είναι πολύ περισσότερα από βιβλιοπωλείο, αλλά δεν θα επεκταθώ εδώ.

Σε πρόσφατή μου επίσκεψη είδα στους χώρους του, την έκθεση ζωγραφικής της τρέχουσας περιόδου. Δεν μου πήγε στο νου, αλλά μου άρεσε αυτή η λεπτή “μυρωδιά” των λουλουδιών, το “τιτίβισμα” των πουλιών και η νοσταλγική διάθεση, ειδικά στα θαλασσινά τοπία, τα οποία απέπνεαν οι πίνακες.

Η τεχνική της ακουαρέλας (υδατογραφία) έχει ένα χαρακτηριστικό. Δεν μπορεί να επικαλυφθεί το ένα χρώμα από κάποιο άλλο, όπως στις ελαιογραφίες. Αρχίζεις με ένα άσπρο χαρτόνι και προσθέτεις χρώματα… και εμβαθύνεις στα σημεία, τα οποία επιλέγεις και εννοώ ο καλλιτέχνης. Αυτό δίνει μία συγκεκριμένη αίσθηση ή τουλάχιστον με αυτόν τον τρόπο το βιώνω ο ίδιος.

Λοιπόν…

Κι ενώ παρατηρούσα τις λεπτομέρειες και έπαιζα με τα φώτα, τα οποία αντανακλώνταn στη γυάλινη προστατευτική επιφάνεια του έργου, η Όλγα με πληροφόρησε πως οι πίνακες είναι δικοί της! Για να είμαι ειλικρινής δε σκέφτηκα να προσέξω καθόλου την υπογραφή.

Ούτε κριτικός τέχνης είμαι ούτε φωτογράφος. Όπως το ένοιωσα τη στιγμή εκείνη… και όπως εισέπραξα αυτή την εσωτερική γαλήνη των θεμάτων και των χρωμάτων, με τον ίδιο τρόπο σας τα παρουσιάζω. Και είναι αυθεντικό, διότι ξέφυγε από τη γνωριμία με την Όλγα και έγινε η σχέση του καλλιτεχνικού έργου με τον θεατή του.

Δείτε στις φωτογραφίες εντελώς χωρίς… πρόγραμμα και μέθοδο τα προηγούμενα. Θα σημειώσω μόνο πως ζήτησα από την Όλγα να αφαιρέσει σε μερικούς πίνακες την γυάλινη προστατευτική επιφάνεια για να αποδώσω καλύτερα την χρωματική υφή με τον φακό μου.

Ενημερωτικά σας αναφέρω, πως η έκθεση θα είναι για μερικές ακόμα ημέρες στο χώρο του ΠΟΛΕΔΡΟΥ και φυσικά σας προτρέπω να την επισκεφτείτε.

Όλγα συνέχισε!

Σημ.1: Οι φωτεινοί κύκλοι σε όποιες φωτογραφίες υπάρχουν είναι αντανακλάσεις των προβολέων στο γυαλί. Θυμηθείτε τη δεύτερή μου εμμονή!

Σημ.2: Πολλές φωτογραφίες σκοπίμως αποτυπώνουν το ίδιο θέμα από διαφορετική απόσταση ή γωνία. Τις άφησα…