“Junk Properties” – Τα Ακίνητα “Σκουπίδια” (Part II)

Εντελώς συμπτωματικά διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, το οποίο διαπίστωσα πως το είχα γράψει ο… ίδιος! Το άρθρο είχε γραφτεί στις αρχές του 2010 στην πρώτη Teucris dot com και για τον λόγο τούτο δεν φαίνεται η ημερομηνία, αφού μεταφέρθηκε στην δεύτερη εκδοχή της (τώρα διανύουμε την… τρίτη, ως Teucris.net).

Έγραφα τότε και απαντούσα στο ερώτημα των ακινήτων σκουπιδιών, εάν υπάρχουν δηλαδή και ποια ακίνητα μπορούν να χαρακτηρισθούν με αυτό τον τρόπο.

Είχα αναλύσει την κατάσταση με το ύφος γραφής μου της τότε περιόδου και κατέληγα σε 12 περιπτώσεις, τις οποίες παραθέτω. Αυτά όλα προ κρίσης ουσιαστικά και προ Airbnb. Δεν γνωρίζω πόσο εύστοχος μπορεί να ήμουν, αλλά σίγουρα όλα είχαν και έχουν μία λογική. Και η λογική είναι πως το ακίνητο δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με προοπτική βάθους λίγων ετών, αλλά τουλάχιστον δεκαετίας. Και πως είναι λάθος να εκτιμάς καταστάσεις από μία κακή συγκυρία. Είχα μείνει έκπληκτος για το πόσο αρνητική ψυχολογία δημιούργησε η εφαρμογή του ΕΝ.Φ.Ι.Α. Το ωραίο ήταν πως το άκουγα από ανθρώπους, οι οποίοι δυσανασχετούσαν πληρώνοντας 150 ευρώ το χρόνο για ένα διαμέρισμα τους και δεν δυσανασχετούσαν για τα 660 ευρώ των τελών κυκλοφορίας του δίλιτρου αυτοκινήτου τους ή έστω των 330 ευρώ ετησίως για ένα αυτοκίνητο 1800 κ.εκ.

Αυτό είναι παραλογισμός και είχε δραματικές πολιτικές συνέπειες στη συνέχεια.

Και ξαφνικά εμφανίστηκε μία πλατφόρμα, την οποία δεν μπορώ να αξιολογήσω ακόμα και πολλά ακίνητα άρχισαν να αποφέρουν εισοδήματα με ένα άλλο τρόπο. Για να είμαι ειλικρινής δεν γνωρίζω πολλά για την Airbnb και τις επιπτώσεις της (δεν γνωρίζω το λόγο, αλλά δεν με ενθουσιάζει η συγκεκριμένη) αλλά αντιπαρέρχοντας τα προηγούμενα δεν κατανοώ γιατί δεν την σκέφτηκε κάποιο Ελληνικό μυαλό. Είναι και αυτό μία ένδειξη της πολύ συχνά κοντόφθαλμης επιχειρηματικής αντίληψης, η οποία αποδείχθηκε σε πολλές περιπτώσεις πως κυριαρχούσε. Αυτό φάνηκε ιδιαιτέρως κατά τα χρόνια της κρίσης, όπου πάρα πολλοί σήκωσαν τα χέρια ψηλά, δεν είδαν τις παρουσιαζόμενες ευκαιρίες και τελικά μία δεκαετία πήγε στράφι.

Εν τω μεταξύ εμφανίστηκαν και οι Κινέζοι, οι οποίοι λόγω της νοοτροπίας τους αρέσκονται στους μεγάλους αριθμούς. Ενδεχομένως αύριο να εμφανισθούν οι Ινδοί ή οι Πακιστανοί και να έχουμε μία νέα μορφή επενδύσεων (δείτε το Νο 2) στην λίστα μου.

Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο, απλώς μία υπενθύμιση αποτελεί αυτό το άρθρο. Θα εξακολουθήσω να διατείνομαι πως υπάρχουν τρομακτικές ευκαιρίες στην αγορά ακινήτων αλλά δεν μπορεί να προσεγγίζεις το θέμα με “κοινή λογική”. Οδηγείσαι κατ’ ευθείαν στην οικονομική αποτυχία. Ο George Soros (και ελπίζω να μην πέσει φωτιά να με κάψει χρησιμοποιώντας πάλι το όνομά του) ήταν από τους πρώτους, οι οποίοι διείδαν την λογική των Real Estate Investment Funds, για τα οποία επίσης μπορείτε να διαβάσετε στην σελίδα μου. Η Ελληνική αγορά όμως δεν ήταν έτοιμη ή μάλλον η νοοτροπία της δεν ήταν τότε και αυτοχειρίασε. Διότι απαξίωσε η ίδια τα ακίνητα της.

Για άλλη μία φορά διαπιστώνω πως δεν διδάχτηκε και πολλά πράγματα και οσονούπω πάλι ξένες εταιρείες θα απολαύσουν τους καρπούς των κόπων μας ενώ εμείς θα αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει.

Αυτή είναι η προσωπική μου άποψη επί του θέματος.

Παραθέτω και την λίστα του 2010 περί… junk properties, (ακινήτων “σκουπιδιών”) προς γόνιμο προβληματισμό:

1. Διαμερίσματα σε ιδιαίτερα υποβαθμισμένες περιοχές στα κέντρα των μεγάλων πόλεων (εδώ αναφέρομαι κυρίως στην Αθήνα).
2. Συγκεντρωμένα ακίνητα σε περιοχές τύπου Κερατσινίου, Δραπετσώνας, οι οποίες διαθέτουν κατά την άποψή μου τεράστιο δυναμικό…
3. Εγκαταλελειμμένα κτίρια.
4. Παλαιά κατεστραμμένα πέτρινα σπίτια.
5. Οικόπεδα μη άρτια και οικοδομήσιμα.
6. Πολύ μικρά οικόπεδα.
7. Ακίνητα με πολλούς ιδιοκτήτες (κυρίως προερχόμενα εκ κληρονομιάς).
8. Πολυκατοικίες σε εγκατάλειψη.
9. Αγροί σε ορεινά χωριά.
10. Ακίνητα μολυσμένα από ακατάλληλες χρήσεις γης.
11. Ακίνητα σε δύσβατα σημεία.
12. Ακίνητα χωρίς πρόσβαση.
13. -111… (το 111 αφορά τις περιπτώσεις, οι οποίες μου διαφεύγουν και θεωρώ πως είναι 111-12=99 ακόμα. Ανακαλύψτε τις).