Όταν ένας Άνθρωπος Πεθαίνει…

Δεν είχα σκοπό να σχολιάσω τα… σχόλια σχετικά με τον θάνατο γνωστού δημοσιογράφου. Απλώς είδα δύο κυρίαρχες κατευθύνσεις: η μία καταφεύγει σε ένα σκληρό υβρεολόγιο, η άλλη θεωρεί πως ο πολιτισμός επιβάλλει μία ανώτερη συμπεριφορά.

Τα υβρεολόγια δεν μου αρέσουν γενικώς σε κάθε περίπτωση. Ο νεκρός όμως υπήρξε προηγουμένως… ζωντανός και κρίνεται (δικαίως ή αδίκως) από τις τότε πράξεις του. Το ότι ευρέθη, όπως όλοι μας, σε κάποιο άλλο στάδιο δεν μπορεί να διαγράψει την προηγούμενη εν ζωή πορεία του.

Συνεπώς οι κριτικές ακόμα και οι πολύ σκληρές ΕΙΝΑΙ θεμιτές, αλλά (προσοχή εδώ) μόνον όταν λέγονταν και γράφονταν ενόσω ήταν ΚΑΙ ζωντανός! Όχι όμως αφού πέθανε, τότε και μόνον τότε να εκφράζονται.

Όσον αφορά τώρα το θέμα του πολιτισμού θα ήθελα να σημειώσω το εξής:

Από την εμπειρία της ζωής μου έχω διαπιστώσει πως ο πολιτισμός μεταξύ δύο εμπλεκομένων μερών (προσώπων, κρατών ή οτιδήποτε άλλο) είναι μία υπόθεση αμοιβαιότητας. Δεν αρκεί να είναι ο ένας εκ των δύο πολιτισμένος. Πρέπει να είναι ΚΑΙ οι δύο είτε εν ζωή είτε όχι. Στη μη τήρηση αυτής της αρχής βασίζονται οι μη πολιτισμένοι, οι οποίοι καταδυναστεύουν ή εξοντώνουν τους ευγενείς. Η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων ή μάλλον γράφεται με αυτό το παράδειγμα.

Συνεπώς, πολιτισμένοι με τους πολιτισμένους, σκληροί γύπες με τους απολίτιστους.

Το τελευταίο δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο για πολιτισμένους, λόγω χαρακτήρα, αλλά απολύτως αναγκαίο. Αυτό με δίδαξε η ζωή αν και ο ίδιος δεν το τήρησα και πικρά το έχω μετανιώσει.