Το Ανήθικο Ποσοτικό Επιχείρημα

Διαβάζω συνεχώς για τις ποσοτικές συγκρίσεις μεταξύ των αριθμών των θανάτων και των αιτιών τους. Από τον κορωνοϊό γενικώς είναι πολύ λιγότεροι (τουλάχιστον έως τώρα) από όσους θανάτους συμβαίνουν ετησίως εξ΄ αιτίας της γρίπης ή των τροχαίων ατυχημάτων.

Η δήλωση όμως έχει και δεύτερο σκέλος και τίθεται προκειμένου να υποστηριχθεί πως αφού συμβαίνει αυτό είναι υπερβολικός ή δόλιος ο σκληρός τρόπος αντιμετώπισης της πανδημίας και αποσκοπεί κάπου.

Συμφωνώ λοιπόν με εκείνον, ο οποίος το ισχυρίζεται με την προϋπόθεση πως θα θέσει τα παιδιά του, τους γονείς του και τον εαυτόν του στην εθελοντική έκθεση στον ιό. Και δεν θα διαμαρτυρηθεί εάν κάποιος ή και ο ίδιος… πεθάνει! Διότι το επιχείρημα αυτό βασίζεται σε δύο παραδοχές:

  1. Ότι η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία αξία και ότι απλά είναι ένας αριθμός και
  2. Ότι αυτό αφορά τους… άλλους και όχι εμένα!

Και τα προηγούμενα δύο είναι ακριβώς η βάση όλων των ολοκληρωτικών στυγνών καθεστώτων του σήμερα, του χθες και του αύριο.

Όταν γνωρίζεις πως μπορείς με έναν τρόπο να αποτρέψεις έστω και ένα θάνατο, να κερδίσεις έστω και μία ζωή είναι ως να σώζεις ολόκληρο τον Κόσμο. Και είναι ύψιστη μορφή ανθρώπινου μεγαλείου να το πράττεις και μία δοκιμασία εάν μπορείς να φέρεις τον τίτλο του είδους σου.

Και επειδή γνωρίζω πως πολλοί ίσως μπορεί να υποκύπτετε στην λογική του επιχειρήματος (και δεν είναι περίεργο ή κακό αυτό διότι έχει λογική) επεκτείνετε το σκεπτικό σας προσθέτοντας τις παραπάνω παραμέτρους-παραδοχές και επαναξιολογήστε. Η λογική χωρίς ήθος και ανθρωπιά είναι χειρότερη και από την παράλογη βία.