Περί Κυρώσεων και Πάλι

Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν (και πολύ πρόσφατα) δεν πιστεύω γενικά στις κυρώσεις. Έχουν νόημα, μόνο όταν στοχοποιούν συγκεκριμένα άτομα και θίγουν προσωπικά τους συμφέροντα. Ή αφορούν επιχειρήσεις μεγάλης προστιθέμενης αξίας για τη χώρα, εάν πρόκειται για κάποιο εξαγώγιμο σημαντικό προϊόν της. Η απαγόρευση εισαγωγών έχει κάποιο νόημα, όταν μπορείς να την επιβάλλεις και ελέγχεις και τις συγκεκριμένες ροές. Και γενικώς πρέπει να μπορείς να υλοποιείς τις απαγορεύσεις. Δεν τίθεται θέμα για κάτι τέτοιο από την Ελλάδα.

Οι Ελληνικές Κυβερνήσεις δεν έχουν πολλά περιθώρια να επιτύχουν κάτι ουσιαστικό, απλά επιδιώκουν κάποιας μορφής κυρώσεων προκειμένου να δείξουν πως κάτι κάνουν, αφού η Γείτων δεν πτοείται και μόνο με άλλα μέσα θα μπορούσε να επιτευχθεί κάποιο αποτέλεσμα. Τα “άλλα μέσα” όμως είναι επιλογή, την οποίαν δεν επιθυμεί η συντριπτική πλειοψηφία της Ελληνικής κοινωνίας. Είναι ωστόσο και τα μόνα, τα οποία είναι κατανοητά στην άλλη πλευρά.

Τότε τι κάνεις, γιατί δεν μπορεί μία πολιτική αυτής της μορφής να διαιωνίζεται. Ή μπορεί και να επιλέξεις να διαιωνίζεται όταν δεν έχει κάποιο ουσιαστικό αντίκρισμα. Και αυτή είναι μία επιλογή, όταν είναι όμως συνειδητή και με σχέδιο.

Τι κάνεις λοιπόν; Θα πρέπει να το δούμε… (και “κάτι” θα δούμε, αλλά για την ώρα… βλέπουμε)!