Το περασμένο καλοκαίρι στο γραφείο μου πρόσεξα να περπατάει ένα μυρμήγκι, 2-3 περίπου χιλιοστά σε μήκος, ένα τυπικό κλασσικό μαύρο μυρμήγκι.
Τότε έκανα κάτι ανάρμοστο. Πήρα μία άδεια μποτίλια και την τοποθέτησα επάνω του. Και το μυρμήγκι εγκλωβίστηκε μέσα σε έναν γυάλινο θόλο και πλέον απέκτησε έναν γυάλινο κόσμο!
Το μυρμήγκι το παρακολουθούσα κάθε ημέρα. Στην αρχή έκανε συνεχώς προσπάθειες να βρει κάποια διέξοδο. Όσο περνούσαν οι ημέρες η εμπειρία του, του καταδείκνυε πως δεν υπήρχε αυτή η έξοδος. Και το μυρμήγκι μας πλέον, μάλλον απογοητευμένο περιόρισε τις κινήσεις του και… περίμενε.
Στο ομώνυμο αριστουργηματικό θεατρικό έργο του Τεννεσή Ουίλλιαμς μία τριμελής οικογένεια ζει μέσα σε έναν δικό της γυάλινο κόσμο. Η συλλογή με τα γυάλινα ζωάκια της Λώρας (στο έργο) ίσως ενέπνευσαν και τον τίτλο στον συγγραφέα.
Δεν διαφέρουν και πολύ οι δύο κόσμοι, του μυρμηγκιού και του έργου. Και οι δύο είναι… γυάλινοι και παραμορφωτικοί και στους δύο είναι εγκλωβισμένοι.
Αλλά… αλλά!
Υπάρχει μία σπουδαία διαφορά: Ο γυάλινος κόσμος του άτυχου μυρμηγκιού, του επιβλήθηκε από εμένα και είναι πραγματικά ένας κόσμος χωρίς διέξοδο, ανεξαρτήτως των προσπαθειών του. Στην περίπτωση όμως του γυάλινου κόσμου του θεατρικού έργου αυτός δημιουργήθηκε από τα ίδια του τα μέλη. Φυσικά εάν το αντιληφθούν αυτό, είναι πολύ εύκολο να τον σπάσουν!
Εδώ θέλω να εστιάσω στο… μυρμήγκι. Το μυρμήγκι αν και είναι άμοιρο ευθυνών (εκτός του ότι βρέθηκε στο γραφείο μου) έχει πιθανότητες! Και μάλιστα αρκετές. Ιδού μερικές:
1. Μπορεί να ξεχαστώ και να μετακινήσω το μπουκάλι.
2. Το γραφείο δεν μπορεί να είναι «εγκλωβισμένο» σε μία μποτίλια από ένα μυρμήγκι.
3. Μπορεί να γίνει ένας σεισμός να ρίξει την μποτίλια και να απελευθερώσει το μυρμήγκι.
4. Τέλος μπορεί να αλλάξω γνώμη και το αφήσω ελεύθερο.
Προφανώς τίποτα από τα προηγούμενα μπορεί να συμβεί και το μυρμήγκι μας να γίνει ατμός, αλλά ας μην παραβλέπουμε πως το τυχηματικό και το απρόβλεπτο είναι μέρος του σεναρίου απελευθέρωσης ανεξαρτήτως της δικής μου θελήσεως.
Μόνο πως ενώ κάτι από τα προηγούμενα σίγουρα θα συμβεί δεν είναι γνωστό το πότε! Συνεπώς η μόνη πραγματική —και εν δυνάμει, όχι βέβαιη— νικηφόρα στρατηγική για το μυρμήγκι μας είναι να αντέξει!
Και κάποια στιγμή η μποτίλια πράγματι πέφτει και επειδή είμαι κακός αποφασίζω να το εξοντώσω. Το μυρμήγκι ωστόσο παρά την εξάντλησή του, από τη χαρά του χάνεται και δεν το προλαβαίνω.
Συμπέρασμα: εάν αντέξεις, μετά πρέπει να τρέξεις!
